Subs opbouwen in lagen?

DeepSkyScanner

Halsstarrige sterrenstaarder
Ik bedoel dynamisch bereik.
Dan zitten we weer op hetzelfde spoor inderdaad. Dank je wel voor deze correctie, want ik vind deze materie nog steeds moeilijk. Zodra ik wat meer rust en tijd vind, ga ik de uitgebreidere artikelen over dit onderwerp proberen te ontcijferen om het te kunnen bevatten.
Mijn vraag blijft nu op dit moment (zonder dat ik meteen een antwoord hierop verwacht): wanneer een groeiende iso-waarde vanaf een bepaalde drempel alleen maar tot een slechtere S/N-verhouding zal leiden, waarom zou het dan voor de camera-gebruiker nog zinvol kunnen zijn om de iso toch over die drempel heen te verhogen? Wat vindt de fabrikant van de sensor hiervan, wat is de bedoeling van een extreem hoge iso als het alleen maar nadelen zou hebben? Zou het gewoon de vrijheidsmarge zijn die de gebruiker heeft om een hoge gain te verkrijgen en de ruis op de koop toe te nemen? Zoals in deze situaties?:
Behalve misschien voor plate solving of scherp stellen omdat je dan snel opnames wil kunnen maken.
 
Laatst bewerkt:

DeepSkyScanner

Halsstarrige sterrenstaarder
Ik bouw dus niets op, ik ben de ruis aan het vervagen met al die subs (kort door de bocht)?
Dit is wel een beetje erg kort door de bocht. Het gaat om signaal-ruis-verhouding, een belangrijke eigenschap die erg kan variëren. Je bouwt wel degelijk iets op als je subs stackt, en dat is een enorme winst in signaal-ruis-verhouding.

Je kunt het vergelijken met een analoge FM-radio-ontvanger. Het ontvangen analoge radio-signaal uit de ether is ontzettend zwak. De ruis die tegelijk wordt ontvangen is veel groter. En toch lukt het om van dat zwakke signaaltje een bruikbaar signaal te maken dat het stereo-geluid decodeert en consequent weergeeft. De truc is daarbij om precies te weten wat er werd uitgezonden, namelijk de exacte frequentie van de draaggolf. Daarop vergrendelt de ontvanger zich door zelf ook een dergelijke frequentie te produceren en dat zelfgemaakte signaal te mixen met het ontvangen signaal. Uit de som- en verschil-frequentie dat daaruit volgt, laat zich de gewenste inhoud van het signaal filteren, wat dan op een stabiel niveau is dat zich gemakkelijk laat versterken en aan luidsprekers kan worden doorgegeven.

Het draait bij dit soort technieken altijd om een voorspelbare correlatie tussen wat men verwacht en wat men ontvangt. Het wordt in het algemeen vaak toegepast in signaalbewerking in de vorm van kruiscorrelatie. Dat is een rekenkundige techniek om een ontvangen zwak signaal rekenkundig aan de hand van digitale samples te vermenigvuldigen met een kunstmatig verwachtingssignaal. De uitkomst van de kruiscorrelatie versterkt het gewenste signaal selectief en verbetert het signaal-ruis-niveau met gemak honderden malen. Het gezochte signaal wordt versterkt, terwijl de ruis statistisch wordt onderdrukt, omdat de plusjes en minnetjes in de ruis elkaar uitdoven. Deze techniek is zo eenvoudig, dat ik het soms in Excel doe om even vlug wat te proberen.

In grote lijnen werkt stacking van astro-foto's net zo. Je verzamelt de gezochte informatie en zorgt ervoor dat het verwachte beeld blijft groeien, terwijl de ruis als toevallige informatie stukje bij beetje relatief verdwijnt. Alsof je een gebergte uit het water ziet groeien.
 

alfje

Vesta
Duidelijk verhaal thanks.
Ben een beetje aan het uitproberen met fotos van het net in Astap. Er is me veel duidelijk geworden met deze uitgebreide verhalen :)
 
Bovenaan Onderaan