Dragon cluster en Intragalactic Wanderer

John Baars

Moderator
De voorlaatste keer dat ik waarnam, op 07 januari, moest ik rennen om mijn spullen droog te houden. Dat was een paar dagen geleden met mijn 102mm grab and go Maksutovje. Ik zocht en vond toen NGC 2169, een leuk groepje in Orion. Dat werd uiteindelijk "Grijp en Vlucht" vanwege de bak met water die plotsklaps naar beneden kwam. Toch had ik nog net tijd gehad om een paar krabbels op papier te maken. Ik zet ze hierbij.


Finder ngc 2169.png NGC 2169 in Orion .jpg
Het viewfinder- beeld is een gemanipuleerde Stellarium afbeelding, de tweede is een gewone schets.



Deze keer zag het er wel onheilspellend uit, ik moest ook regelmatig de waarnemingen stoppen vanwege zware wolkenvelden, maar er is geen druppel gevallen. Weerbeelden gaven hoge bewolking aan, de individuele wolkenvelden werden niet weergegeven. Radarbeelden gaven geen regenvoorspellingen.

Echt kraakhelder was het niet, de Maan was toch storend; verstrooid licht door de hoge bewolking. Geen kristalheldere hemel dus. Seeïng was zo, zo.

Op mijn lijstje stonden de drie open clusters in Auriga. M36, M37, M38. Daar heb object van de maand M78 aan toegevoegd. Ik besloot ze eerst waar te nemen voordat ik aan andere objecten begon.

M36 lijkt natuurlijk de helderste te zijn, een mooie open sterrenhoop. Redelijk geconcentreerd. Is ook de kleinste. Daardoor lijkt hij helderder dan de andere twee. SkySafari heeft het over een "krab-achtig" uiterlijk. Daar kan ik het mee eens zijn.
M37 bestaat uit veel meer sterren, de individuele sterren zijn gemiddeld iets zwakker, maar omdat hij ook als laatste uit het oosten opkomt, lijkt hij niet zo helder, hij hangt dan in meer viezigheid. De 150 mm refractor maakt er een schitterend sterrenveld van met zo'n honderd kleine lichtpuntjes. Zeer opvallend is de grote rode reus net buiten het centrum. Met grotere telescopen en bij een heldere hemel valt de kleur meteen op.
M38 bestaat uit een honderdtal sterren. De helderste daarvan staan wat mij betreft in een duidelijke kruisvorm. Een prachtig gezicht.

Om de overgang naar de andere deepsky objecten te markeren, had ik M78 in Orion gekozen. Ook object van de Maand. Je wordt dan meteen geconfronteerd met het feit dat de Maan boven de horizon staat. En je bent op zoek naar een nevelig object. Niet eenvoudig. De nevel kwam maar net boven de hemelachtergrond uit, om beide sterren erin te zien moest ik de vergroting flink opvoeren tot ruim 150X.

Ziezo, naar binnen voor een koffiepauze. Dan weer naar buiten, de ogen laten wennen aan de duisternis, mijn verrekijker laat ondertussen M42 prachtig zien. Een paar minuten oefenen in de telescoop op M78 voor nachtzicht en door naar de sterrenhoop in de Rosettenevel, NGC 2244. De nevel zelf is helaas onmogelijk dankzij de Maan, hoewel die al een heel stuk lager staat. Hmmmm.....dat voorspelt niet veel goeds.


Vervolgens op naar Christmas Tree NGC 2264, een open sterrenhoop, ongeveer in de vorm van een kerstboom. Iemand vertelde me eens dat het duidelijk op een vliegende eekhoorn leek. Tja, mooi ding. Dan door naar de Drakencluster NGC2301, ook bij Orion. Die had ik al eens geschetst, maar niet nauwkeurig genoeg naar mijn zin. Ik vind deze bijgewerkte versie aantrekkelijker. De draak is natuurlijk ver te zoeken, maar laten we eerlijk wezen de naam "T-cluster" is minder spannend. Of zou hier een Komodo-varaan bedoeld worden?
NGC 2301 Dragon Monoceros .jpg
Tot slot naar de laatste uitdaging van de avond. NGC 2419, de Intragalactic Wanderer. Een bolvormige sterrenhoop die heel ver weg staat van andere bolvormige sterrenhopen. Hij is van hen afgedwaald, vertelt de naam ons. Met magnitude 9 of 10 en wat oppervlakte, een heel vaag kereltje. Met die Maan in mijn rug was het geen lolletje. Ik keek een paar keer in SkySafari om er zeker van te zijn dat ik goed stond. Toen begon de zoektocht. Perifeer kijken, slewen, in- en uitzoomen. Geen resultaten. Gewoon doorgaan. Ik trok mijn waarneemhoodie over mijn hoofd, met het gevaar het oculair te bedauwen...... dus er ver vandaan blijven, met neus en oog.

De grootste winst in nachtzicht wordt al bereikt na ongeveer 7-10 minuten, las ik laatst in een bijdrage op ons Forum. Daarna stijgt het verder, maar veel langzamer en minder steil. Je moet echter wel het geduld hebben om die tijd onder je waarneemkap in een achtertuin uit te zitten.
NGC 2419 Intragalactic Wanderer.JPG
Uiteindelijk doemde hij op. Het grappige is dat als je hem eenmaal gevonden hebt, het niet zo moeilijk meer is. (voortschrijdend nachtzicht) En na 15-20 minuten vraag je je af waarom je hem niet meteen gevonden hebt.

De oude schets was niet zo mooi naar mijn smaak, dus heb ik hem een beetje opgefrist met de computer.
Bedankt voor het lezen!
 
Laatst bewerkt:

orion94nl

Meteoriet
Dank je voor het mooie verslag John. Leuk die NGC 2301, en vooral die naam, die is nieuw voor mij. Zal weer eens gauw ernaar gaan kijken naar die draak!
 
Bovenaan Onderaan