Amalthea met de etx 125 gezien?

Skyheerlen

Moderator
Als je wat op het www scrollt, zie je adviezen als 20" of 24" als minimum, een vergroting van minimaal 250x, perfecte hemelcondities en Amalthea zo ver mogelijk van Jupiter af.

Daarnaast: een beetje spelen met Cruxis laat bij de opgegeven vergroting van 160 maal in alle redelijkheid een grensmagnitude zien van ongeveer 13.5-13.7, maar dat is dan nog zonder de invloed van zo'n extreem heldere verstoorder (Jupiter) in de buurt.

Gebaseerd op bovenstaande is het waarnemen van Amalthea, zeker gegeven de omstandigheden, in een 125mm telescoop onrealistisch. Je hebt wat anders gezien.
 
  • Leuk
Waarderingen: nop

Observer

Uranus
Waarschijnlijk een ster, maar welke?
45 Cap die @GuusGilein voorstelde staat te ver van Jupiter om daarvoor in aanmerking te komen.

Het zou ook kunnen dat 45 Cap is aangezien voor een galileïsche maan en dat Europa nu wordt verward met Amalthea.

@benda: Kun je iets zeggen over de helderheid vergeleken met de bekende galileïsche manen?
 
Laatst bewerkt:

Neo

Donateur
Daar zat ik ook net aan te denken, 45 Cap is qua helderheid wel van dezelfde orde als de bekende jupitermanen en stond in dezelfde lijn waar je de vier manen zou kunnen aantreffen.
 

Harro

Fervent dobsonman
ik denk het ook dat dat de verklaring is.

Wel leuk bedacht; Amalthea.
zelf nooit aan gedacht en lijkt me razend moeilijk. Nog veel moeilijker dan Phobos naast Mars detecteren. En dat is al een grote uitdaging.

Wat betreft Jupiter : ik heb wel eens de satelliet Himalia opgezocht: maar die staat juist heel ver van Jupiter af en is daardoor redelijk goed te zien. in een 40cm .
 

GuusGilein

PKS 0716+71
Waarschijnlijk een ster, maar welke?
45 Cap die @GuusGilein voorstelde staat te ver van Jupiter om daarvoor in aanmerking te komen.

Het zou ook kunnen dat 45 Cap is aangezien voor een galileïsche maan en dat Europa nu wordt verward met Amalthea.

@benda: Kun je iets zeggen over de helderheid vergeleken met de bekende galileïsche manen?
Dat probeerde ik de hele tijd al duidelijk te maken, met name met het plaatje in post nummer 14, 45 Cap aangezien voor een maantje
 
Laatst bewerkt:

Harro

Fervent dobsonman
Maar het mooie van dit topic dat er nu wel een nieuwe uitdaging geboren is: de echte Amalthea proberen te spotten.
Volgend jaar september, als Jupiter weer in oppositie is.
 
Natuurlijk is het altijd goed om bepaalde doelen na te streven, maar in dit geval lijkt mij het observeren van Amalthea duidelijk (veel) te hoog gegrepen, zeker met de telescopen die in dit forum doorgaans de revue passeren. Slechts met zéér grote telescopen (pakweg groter dan 20 a 25 inch) heb je wellicht onder de meest ideale omstandigheden (luchtgesteldheid, positionering Jupiter aan de hemel en beeldkwaliteit) nog enige kans van slagen. Vergeet namelijk niet dat dit onbeduidende lichtpuntje altijd minder dan één Jupiterdiameter van de planeetschijf verwijderd is. Alleen al om die reden sta je gelijk met 0-3 achter, omdat Jupiter alle zwakke objecten in de onmiddellijke nabijheid gelijk zal overstralen.
Ook het buiten beeld plaatsen van Jupiter biedt weinig soelaas, omdat Amalthea daarmee aan de rand van het beeldveld komt te staan op een plek waar de kwaliteit van een doorsnee oculair het in de regel gelijk laat afweten. Wellicht bestaat de mogelijkheid om Amalthea fotografisch vast te leggen, mits Jupiter tijdens de opnamen kan worden 'afgedekt', zodat het licht afkomstig van Jupiter niet te veel roet in het eten kan gooien. Zelf heb ik hier geen ervaring mee, maar de kans op succes lijkt mij in dat geval groter dan het slagen van een visuele waarneming.

En voor wie het idee had dat de schaduw van Amalthea op Jupiter nog een mogelijk alternatief zou kunnen zijn, valt er eveneens weinig positiefs te melden ...

STScI-01EVT2GY7455B2PHY6KW458YE0.jpg



Amalthea uitvergroot.png
 

sixela

hulpbeheerder - hij/hem/zijn
pakweg groter dan 20 a 25 inch
Uhm -- met een 16" lukt het ook wel, hoor, zo zwak is die niet. Al heb ik het de voorbije jaren wegens de lage stand (en dus relatief slechte seeing) nooit geprobeerd, omdat ik inderdaad weet dat alles moet meezitten en hoe stabiel Jupiter zelf eruit moet zien voor het lukt.
 
Laatst bewerkt:

sixela

hulpbeheerder - hij/hem/zijn
omdat Amalthea daarmee aan de rand van het beeldveld komt te staan op een plek waar de kwaliteit van een doorsnee oculair het in de regel gelijk laat afweten.
En inderdaad: zelfs een Plössl is (althans in een snelle kijker) niet goed genoeg. Je hebt echt iets nodig met echt goede prestaties aan de rand (ofwel met iets als een Radian of DeLite, ofwel met een gebarlowde ortho, tenminste als dat op je telescoop inderdaad goede randprestaties geeft). Een korte combinatie, want je moet vrij veel kunnen vergroten (en als de vier heldere Joviaanse satellieten geen mooie schijfjes blijven op die vergroting mag je het sowieso vergeten).
 

TomB

Donateur
Offtopic, naast de leuke discussie over zichtbaarheid:

Amalthea is een rotsblok van ca 250km doorsnede op een afstand van 600 tot 900 miljoen km van de aarde.
De schijnbare diameter is dus 0,05 - 0,08 boogsec. Een dubbeltje op 30km afstand.
 

sixela

hulpbeheerder - hij/hem/zijn
De albedo is ongeveer die van de Maan, als ik me niet vergis. Dus werd die toch al in de 19de eeuw visueel waargenomen (met een 91cm refractor, pour la petite histoire).

En wat betreft de grootte: het object was inderdaad stellair in de 400mm ;-).
 
Laatst bewerkt:

Andromedaris

Donateur
Ook het buiten beeld plaatsen van Jupiter biedt weinig soelaas, omdat Amalthea daarmee aan de rand van het beeldveld komt te staan op een plek waar de kwaliteit van een doorsnee oculair het in de regel gelijk laat afweten.

Als alternatief, om het doelwit meer centraal in het oculair te kunnen houden:
Kan een (zelfgemaakte) 'occulting bar' helpen?

Die techniek suggereert Phil Harrington in zijn boek 'Cosmic Challenge' ook,
om o.a. de maantjes van Mars te zien - hoewel die van een andere moeilijkheidsgraad zijn.
 

sixela

hulpbeheerder - hij/hem/zijn
Ja, dat moet ook werken, maar tegenwoordig is het niet eenvoudig om iets te plaatsen in de fysieke veldstop van een oculair. Althans voor de complexere.
 

John Baars

Moderator
Of die ook echt werkte vertelt het item echter niet.

Daar heb ik ooit wel eens mee geëxperimenteerd. Zoals al wordt vermeld is het voordeel dat je in het scherpste deel van het beeld het object kunt verduisteren. Het heft uiteraard niet het verstrooide licht in het glas ( van het oculair) zelf op, verreweg de grootste veroorzaker van de lichtgloed rondom een fel object. Het was een leuk experiment, maar ik schoot er weinig tot niets mee op.
 
Bovenaan Onderaan