Aankondiging

Samenvouwen
Nog geen aankondiging momenteel

Exoplaneten

Samenvouwen
Dit onderwerp is gesloten.
X
X
 
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Alles wissen
nieuwe berichten

    #46
    Hoe veronderstel je dat een ijskern stabiel kan zijn wanneer ijs een lagere dichtheid heeft dan water? Wanneer je naar het fasediagram van water kijkt, zie je dat naarmate de druk toeneemt water bij steeds lagere temperaturen vloeibaar blijft. Bij de hoge drukken die in de binnenste gedeelten van hemellichamen heersen (van allerlei grootten) lijkt het me niet erg waarschijnlijk dat ijs daar een stabiele fase is.

    Stel dat de hypothetische ijskern bijvoorbeeld porositeit vertoont. Kleine stukjes losgeraakt ijs zullen onmiddellijk de neiging hebben om naar buiten te drijven vanwege hun lage(re) dichtheid. Probeer eens een stuk ijs uit zichzelf onder water te laten liggen - dat zal niet lukken. De hogere drukken op grotere diepten veranderen niets aan dit principe - het is de drukgradient die voor het drijven van ijs zorgt.

    Mijn excuses voor het geval mijn post wat neerbuigend overkwam, dit was niet mijn bedoeling. Ik ging er vanuit dat het drijven van ijs op water gewoon een eigenschap was die vreemd genoeg tot nu toe door iedereen over het hoofd gezien was in deze thread - vandaar de enigzins beschuldigende opmerking.
    The scientific theory I like best is that the rings of Saturn are composed entirely of lost airline luggage. ~ Mark Russell

    A MacBook user!

    Commentaar


      #47
      Een waterplaneet bestaande uit enkel water is niet mogelijk.....wel een water planeet met een ijskern.

      Denk dan eens aan onze zeeen......te dieper je gaat te kouder het word en dit komt omdat het zonlicht niet zover gaat.
      Dus ja die waterplaneet met een ijskern is mogelijk....maar dan zijn we met de ham vraag, hoe word dan die ijskern gevormd.
      Je zit met die immense waterdruk...je hebt er de tempratuur voor.
      Nu, ijs blijft vooral drijven omdat als ik het goed voor heb, er lucht in zit.....haal daar een x% zuurstofmoleculen uit en je hebt een grotere dichtheid.. :hmmmmm:

      Commentaar


        #48
        Nee Philip, dat is niet zo. Ik denk dat Brinx misschien wel gelijk heeft. IJs drijft niet vanwege de lucht in het ijs, maar vanwege de dichtheid van het ijs!

        Brinx, wat is een drukgradient? Denk je niet dat de enorme waterdruk het ijs op z'n plek houdt? En wat als de kern een mengsel van ijs en gesteenten is? Blijft het ijs dan wel op z'n plek?
        This person attempts not to panic, with the aid of several towels.

        Commentaar


          #49
          Nou, daar heb ik zelf ook nog helemaal niet aan gedacht, dat ijs op water drijft. :banghead: Ik weet te weinig van dit soort dingen om te kunnen zeggen of het niet toch mogelijk is om een planeet te hebben met een ijskern.
          Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
          http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

          Commentaar


            #50
            DaMatriX, ken je de hydrostatische vergelijking: p = rho * g * h? dus: druk = dichtheid * valversnelling * hoogte ? Deze vergelijking beschrijft de druk op een gegeven diepte in een (niet-samendrukbare) vloeistofkolom als functie van het gewicht van de hoeveelheid vloeistof die zich erboven bevindt. Hoe dieper je komt in de oceaan, hoe hoger de omgevingsdruk. Dit verschil van druk met positie (hier: met diepte) is een voorbeeld van een drukgradient (er moet eigenlijk een trema op die 'e', maar ik ben te lui om de alt-combinatie te vinden voor dat teken ). Een ander voorbeeld van een drukgradient is het geleidelijke drukverschil tussen een atmosferisch lagedrukgebied en een hogedrukgebied. Als gevolg van dee gradient wordt er een netto kracht uitgeoefend op de luchtmassa die de gradient herbergt, en gaat de lucht stromen - wind.

            Bij water en ijs komt het grofweg op hetzelfde neer: Duw een blok ijs onder water, en het water zal op de onderkant van het blok een iets grotere druk uitoefenen dan op de bovenkant, omdat de onderkant zich op iets grotere diepte bevindt en dus een hogere druk van onderen te verduren krijgt. Dit drukverschil (maal de oppervlakte waarover het werkt) is groter dan het gewicht van het blok, en deze netto kracht zorgt ervoor dat het blok ijs gaat stijgen, totdat het aan de oppervlakte van het water ligt en de drukken die op het ijs werken (van de atmosfeer en van het water) in evenwicht zijn met het gewicht van het blok.

            Hopelijk helpt dit iets - sorry voor de het offtopic uitstapje.

            Even ontopic: Ik ben benieuwd naar de processen die zich afspelen in de diepere atmosferische lagen van gasreuzen zoals Jupiter. Warme opwellingen, bliksemontladingen en een ratjetoe aan chemische bestanddelen zouden toch voor wat interessante fenomena moeten zorgen. Is een (uiteraard onbemande) "Jupiter-ballon" niet een leuk ideetje? Lekker dobberen in de hogere lagen, en op je gemak een goed profiel opstellen van de atmosfeer.
            The scientific theory I like best is that the rings of Saturn are composed entirely of lost airline luggage. ~ Mark Russell

            A MacBook user!

            Commentaar


              #51
              Nog even over die ijskern. Nou stel dat er zo'n planeet ontstaat met water en een waterijskern. Het ijs zal dan naar boven willen. Maar hoe? Omdat de druk aan alle kanten even groot is, wil het ijsblok dus theoretisch alle mogelijke richtingen uit om maar aan het oppervlak te komen. Wat zal er dan gebeuren? Zal het blok ijs breken en in alle richtingen gaan stijgen? Of zal juist door die druk, de ijskern op zijn plaats blijven?

              Of misschien anders: er ontstaat een planeet geheel uit waterijs. Het ijs gaat smelten. Alleen de kern blijft van ijs over. Kan dit? Zo nee, wat gebeurt er dan met het ijs?
              Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
              http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

              Commentaar


                #52
                Ha, dat zijn leuke vragen! Ik denk dat een planeet met een perfect symmetrische ijskern omringd met water sowieso nooit kan ontstaan, om de reden die ik eerder aangaf: zodra er sprake is van ook maar een beetje ijs dat onder water ligt, wordt de situatie instabiel en gaat het ijs drijven. Wat er gebeurt met een waterplaneet met ijskern is dan ook een nogal hypothetische vraagstelling. Met andere woorden: ik zou niet weten wat er in zo'n situatie gebeurt!

                Wat je tweede vraag betreft: ik denk dat het in dit verband interessant is om na te gaan hoeveel ijs je in een bolvorm bij elkaar kunt brengen voordat de kern gaat smelten onder de hoge druk. Een bolletje ijs waarbij dit nog net niet het geval is kan volgens mij nooit heel groot zijn. Als je daarvan het oppervlak verwarmt, kan ik me voorstellen dat het water niet smelt maar sublimeert, en dat het object een onvoldoende sterke zwaartekracht heeft om die onststaande atmosfeer vast te houden. Ik stel me voor dat het object dus langzaam maar zeker gewoon verdampt. Disclaimer: dit is wat ik logisch zou vinden, maar ik heb geen waterdichte berekeningen die dit voorspellen, noch een wetenschappelijke bron hiervoor!

                Als belangrijk puntje is er dan nog de kwestie van het geweld waarmee objecten als planeten en manen gevormd zijn. In het proces van aaneenklontering (wat klinkt dat toch rustig!) van planetesimalen wordt er een hoop kinetische energie in warmte omgezet bij de botsingen. De gasreuzen in ons zonnestelsel zijn zelfs nog steeds aan het afkoelen van deze cataclysmische vormingsprocessen! Jupiter en Saturnus zenden meer stralingsenergie uit dan ze van de zon ontvangen - dit wordt toegeschreven aan het feit dat ze nog steeds langzaam aan het samentrekken zijn. En zoals bekend, als een compressibele stof wordt samengedrukt neemt de temperatuur ervan toe. Deze temperatuurstoename zorgt waarschijnlijk ook voor de intense stormen in de atmosfeer van Jupiter, doordat warme massa's gassen aan convectie onderhevig zijn en gaan roteren, een beetje zoals orkanen op aarde.

                De reden dat de buitenplaneten zo heet zijn van binnen is dan ook niet hoofdzakelijk het gevolg van radioactief verval (zoals bij de aarde wel het geval is), maar hoogstwaarschijnlijk het gevolg van samentrekking ten gevolge van hun eigen zwaartekracht. Het lijkt erop, dat ieder object in ons zonnestelsel van boven een bepaalde diameter op een of andere manier warm is van binnen!

                Nog een vraag: waarom hebben we nog geen manen van planeten gevonden die op hun beurt weer manen hebben? Zijn die configuraties niet stabiel (te sterke getijdenkrachten van de moederplaneet), of is er geen natuurlijk proces dat objecten in zulke banen doet belanden? "Ik woon op de maan van de maan van de maan van Altair 4." :rolf:
                The scientific theory I like best is that the rings of Saturn are composed entirely of lost airline luggage. ~ Mark Russell

                A MacBook user!

                Commentaar


                  #53
                  Origineel geplaatst door Brinx
                  DaMatriX, ken je de hydrostatische vergelijking: p = rho * g * h? dus: druk = dichtheid * valversnelling * hoogte ?
                  :schrik2: sorry Brinx, mijn natuurkundige kennis gaat niet zo ver ben ik bang :schaam:

                  Origineel geplaatst door Brinx
                  Wat er gebeurt met een waterplaneet met ijskern is dan ook een nogal hypothetische vraagstelling. Met andere woorden: ik zou niet weten wat er in zo'n situatie gebeurt!
                  Maar hoe zit het dan met Europa? Denk je dat Europa een kern van silicaten heeft? Ik dacht namelijk dat Europa een kern heeft met nogal veel ijs erin?

                  Origineel geplaatst door Brinx
                  Als je daarvan het oppervlak verwarmt, kan ik me voorstellen dat het water niet smelt maar sublimeert, en dat het object een onvoldoende sterke zwaartekracht heeft om die onststaande atmosfeer vast te houden. Ik stel me voor dat het object dus langzaam maar zeker gewoon verdampt.
                  Zou dit met Europa kunnen gebeuren als de zon een rode reus is? En als Enceladus warm genoeg zal worden (puur hypothetisch, een dichtere baan om Saturnus dus meer getijdenkrachten ofzo), zal het dan het bovenstaande lot hebben?

                  Origineel geplaatst door Brinx
                  De gasreuzen in ons zonnestelsel zijn zelfs nog steeds aan het afkoelen van deze cataclysmische vormingsprocessen! Jupiter en Saturnus zenden meer stralingsenergie uit dan ze van de zon ontvangen - dit wordt toegeschreven aan het feit dat ze nog steeds langzaam aan het samentrekken zijn
                  We hadden hier de discussie over of het mogelijk is dat een gasreus op grote afstand van de zon (zeg 100 AU) nog op ontdekking wacht - zo'n planeet zal namelijk geen zichtbaar licht afgeven/weerkaatsen. Ik gaf toen aan dat vanwege het feit dat ze meer straling uitzenden dan dat ze ontvangen, ze wel helder moeten zijn in infrarood en dus door Spitzer te vinden moeten zijn. Wat denk jij?

                  Origineel geplaatst door Brinx
                  De reden dat de buitenplaneten zo heet zijn van binnen is dan ook niet hoofdzakelijk het gevolg van radioactief verval (zoals bij de aarde wel het geval is), maar hoogstwaarschijnlijk het gevolg van samentrekking ten gevolge van hun eigen zwaartekracht.
                  Ik dacht dat 'heliumregen', het naar de kern zakken van helium een belangrijke bron van energie was in Jupiter en Saturnus?

                  Origineel geplaatst door Brinx
                  Het lijkt erop, dat ieder object in ons zonnestelsel van boven een bepaalde diameter op een of andere manier warm is van binnen!
                  Jawel, maar vergeet niet dat kleine objecten ook warm kunnen zijn van binnen als gevolg van getijdenkrachten. Dus als een object onder die bepaalde diameter zit, betekend het niet dat dat object van binnen niet warm kan zijn.

                  Origineel geplaatst door Brinx
                  Nog een vraag: waarom hebben we nog geen manen van planeten gevonden die op hun beurt weer manen hebben? Zijn die configuraties niet stabiel (te sterke getijdenkrachten van de moederplaneet), of is er geen natuurlijk proces dat objecten in zulke banen doet belanden?
                  Ik denk niet dat zulke banen stabiel zijn. Ik denk namelijk dat de zwaartekracht van het primaire object altijd sterker is dan de zwaartekracht van een secondair object, zodat het tertiaire object altijd om het primaire en nooit om het secundaire beweegt. Eh, dat kan simpeler denk ik. Oftewel, als een object om de Maan beweegt voelt dat object de zwaartekracht van de aarde meer dan die van de maan. Na een paar omlopen raakt de Maan z'n 'maan' weer kwijt aan ofwel de aarde, ofwel de zon.
                  This person attempts not to panic, with the aid of several towels.

                  Commentaar


                    #54
                    Origineel geplaatst door DaMatriX
                    Maar hoe zit het dan met Europa? Denk je dat Europa een kern van silicaten heeft? Ik dacht namelijk dat Europa een kern heeft met nogal veel ijs erin?
                    De baanverstoringen die Europa aan de Galileo-sonde meegaf zijn gebruikt om Europa's massa te schatten, en daarmee de dichtheid en het traagheidsmoment van het maantje. Daaruit bleek, dat in ieder geval het binnenste gedeelte van Europa een redelijke dichtheid bezit, in ieder geval ver boven die van waterijs. Gecombineerd met de detectie van een (waarschijnlijk door Jupiter geinduceerd) magnetisch veld heeft dit geleid tot de hypothese dat de diepere lagen van Europa rijk zijn aan ijzer, en dat de mantel vooral uit silicaten bestaat.

                    Origineel geplaatst door DaMatriX
                    Zou dit met Europa kunnen gebeuren als de zon een rode reus is? En als Enceladus warm genoeg zal worden (puur hypothetisch, een dichtere baan om Saturnus dus meer getijdenkrachten ofzo), zal het dan het bovenstaande lot hebben?
                    Tsja, misschien wel - daarvoor heb ik te weinig getallen gezien met betrekking tot stralingsflux van rode reuzen Wat die intensere getijdenwerking betreft, misschien wordt een Enceladus-achtig maantje iets meer zoals Io: een flinke getijdenopwarming, actief zwavelvulkanisme en een beduidend minder sterke aanwezigheid van water(ijs). Dit terwijl Europa toch ook wel flink gekneed wordt door Jupiter!

                    Wat de detectie van grotere planeten voorbij Pluto betreft: daarvan weet ik maar weinig, hoor. Hoe gevoelig is de Spitzer, m.a.w. hoe groot en/of heet zou zo'n planeet moeten zijn om gedetecteerd te kunnen worden? En zou de infrarode emissie van zo'n planeet nog detecteerbaar zijn tegen de achtergrondemissies van ons melkwegstelsel? Ik heb geen getallen, helaas...

                    Ik denk dat wat je zei over heliumregen wel overeenkomt met wat ik heb gevonden tot zover: het naar binnen 'vallen' van zwaardere elementen dan waterstof, en het omzetten van die potentiele gravitatie-energie in warmte.

                    Over de maantjes van maantjes: Stabiele banen om manen zijn volgens mij theoretisch best mogelijk. Ken je de literatuur omtrent Lagrange-punten en Hill-oppervlakken een beetje? Met die concepten is het makkelijker te visualiseren welke banen in principe stabiel zijn, en tot welke zones de baanbeweging van bijvoorbeeld een satelliet binnen een stelsel van grotere objecten (ster-planeet of planeet-maan bijv.) beperkt blijft bij een bepaalde totale energie. Populair gezegd: alle manen hebben een voldoende groot gravitatieputje om banen eromheen mogelijk te maken. Als de storende invloed van de zwaartekracht van de moederplaneet aan hun oppervlak groter zou zijn dan hun eigen zwaartekracht, zouden ze uit elkaar vallen of nooit gevormd zijn. Het na verloop van tijd 'terugvallen' in een baan om de moederplaneet is theoretisch dan ook niet een noodzakelijke gebeurtenis. De mogelijkheid van een kleine maan in een stabiele baan om een grotere maan heeft volgens mij sterk te maken met de mate waarin de aantrekkingskracht van de moederplaneet varieert tussen de 'verre' en de 'nabije' kant (t.o.v. de planeet) van de mini-maanbaan. Het wordt wat lastig om in woorden uit te leggen, ik moet een keer een plaatje maken.

                    Er zijn trouwens nog wel raardere maanbanen te verzinnen: kijk eens naar de banen van Janus en Epimetheus rond Saturnus: ze delen een baan! meer op http://curious.astro.cornell.edu/questi ... number=210 hierover.

                    Erg leuke site over de zoektocht naar Aarde-achtige exoplaneten trouwens: http://planetquest.jpl.nasa.gov/index.cfm . Met een timeline waarin de plannen voor toekomstige 'planet-hunter' missies uit de doeken wordt gedaan. Doe mij maar zo'n Planet Imager!
                    The scientific theory I like best is that the rings of Saturn are composed entirely of lost airline luggage. ~ Mark Russell

                    A MacBook user!

                    Commentaar


                      #55
                      Hmmm. Ik heb zo het idee dat jij wel een goeie toevoeging bent van dit forum, Brinx. Ik weet wel wat Langriangian points en hill-sferen zijn, maar de precieze natuurkunde erachter gaat wat boven mijn pet. Is het niet zo dat een maan van een maan wel qua baan mogelijk is, maar dat zo'n maan niet binnen zo'n baan kan bestaan? Er moet toch wel een natuurkundige oorzaak zijn van het feit dat maan-manen in het zonnestelsel gewoon niet voorkomen. Dat van die 'verre' en 'nabije' kant zou je dat toch wat nader willen toelichten?
                      This person attempts not to panic, with the aid of several towels.

                      Commentaar


                        #56
                        En dan nog...zijn alle manen wel manen.....als je naar ons eigenzonnestelsel kijkt dan zie je meer ingevange astroiden en kometen dan het eigenlijk echte manen zijn.

                        Ik denk evenzeer dat het mogelijk is dat een maan rond een maan kan draaien...waarom eigenlijk wel niet trouwens...het wil niet zeggen dat het hier niet is dat het elders niet kan zijn.

                        Voor de rest zijn het weer leuke links.

                        Commentaar


                          #57
                          Ook ik denk dat het wel mogelijk zou moeten zijn dat er manen met manen bestaan om de reden die Brinx al aangeeft. Ik kan hier zelf helaas niet dieper op ingaan, omdat ook mij dit (ver) boven mijn pet gaat.

                          Philip: manen draaien om planeten en asteroÔden, kometen e.d. juist niet. (Correct me if i'm wrong!) Zij hebben onregelmatige banen en het is moeilijk te voorspellen waar en wanneer ze zich bevinden.
                          Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
                          http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

                          Commentaar


                            #58
                            Ik zal mijn eerdere post over de 'verre' en 'nabije' kant even proberen toe te lichten. Hierbij zal ik voor zover mogelijk de wiskundige kant van het hele verhaal vermijden en alles in (deels zelfverzonnen ) woorden uit proberen te leggen.

                            Wanneer een maantje rond een planeet draait, heeft dat maantje zijn 'eigen' zwaartekrachtsputje. Iets (bijvoorbeeld een Apollo command module) kan nu een baan beschrijven rondom dit maantje, waarbij het als het ware in het putje van het maantje blijft. De moederplaneet heeft nu nog steeds wel effect op de baan van het ruimtevaartuig, waardoor een initiele cirkelbaan rond het maantje wat elliptisch wordt door die stoorkracht. Dit komt doordat de moederplaneet wat harder aan het ruimtevaartuig trekt wanneer het aan de 'nabije' kant van het maantje is (de kant die naar de moederplaneet staat) en wat minder hard aan het ruimtevaartuig trekt wanneer het aan de 'verre' kant zit. Wanneer nu door deze storende invloed van de moederplaneet de baan van het ruimtevaartuig rond het maantje zo veranderd wordt dat het ruimtevaartuig na verloop van tijd steeds dichter bij de 'rand' (hiermee bedoel ik de zone waarin de netto kracht op het ruimtevaartuig niet meer in de richting van het maantje wijst) van het putje in de buurt komt bij iedere volgende omloop, is de baan onstabiel: een kleine verstoring, in dit geval opgelegd door de moederplaneet, leidt tot een steeds afwijkender vorm van de baan en uiteindelijk tot ontsnapping of neerstorten van het ruimtevaartuig.

                            De voorgaande situatie doet zich echter alleen voor wanneer de gradient van de stoorkracht van de moederplaneet (dus hoeveel die stoorkracht varieert voor verschillende posities van het ruimtevaartuig in zijn baan rond het maantje) groot genoeg is om tot dit soort instabiel gedrag te leiden. Wanneer die gradient kleiner is (bijvoorbeeld zoals bij de gradient van de aantrekkingskracht van de zon wanneer je in een aardbaan zit), leidt een kleine verstoring van de baan niet tot een 'uit de hand lopende' afwijking van de nominale baan, maar tot een stabiele oscillatie, waarbij de vorm van de baan weliswaar varieert, maar wel 'in de buurt blijft' van een bepaalde vorm.

                            Ik denk nu dat voor manen van planeten die gradient die net ter sprake kwam in verreweg de meeste gevallen (misschien niet in alle...) te groot is om stabiele banen toe te staan rond de maantjes. Voor een stabiele baan rond een planeet is de gradient van de aantrekkingskracht van de moederster (de zon) klein genoeg.

                            Hoe groot die kritische gradient precies mag zijn voordat de baan onstabiel wordt (ook op lange termijn natuurlijk!) weet ik niet: daarvoor zou je wat lange-termijn simulaties moeten doen van deze systemen of een analytische afleiding, en daar ben ik wat te lui voor.

                            Even over kometen trouwens: iets wordt natuurlijk pas een komeet wanneer het a) de juiste samenstelling heeft, en b) wanneer het in een baan komt die leidt tot grootschalige sublimatie van een deel van zijn bestanddelen (m.a.w. een baan die hem dicht genoeg bij de zon brengt). Pas dan is het een komeet, en het blijft slechts een komeet zolang er materiaal te sublimeren valt. Wanneer dat niet meer het geval is (en er waarschijnlijk slechts silicaten, koolstof en metalen overblijven) is er gewoon sprake van een asteroide in een elliptische baan.

                            Om weer terug te komen bij de exoplaneten: wat me verder interessant lijkt is om na te gaan wat voor scheidend vermogen een optische telescoop nodig zou hebben om exoplaneten op niet al te veel lichtjaren afstand direct te kunnen observeren, tot in enig detail, en de afmetingen die een dergelijke telescoop zou moeten hebben. Daarbij wordt hoogstwaarschijnlijk gebruik gemaakt van interferometrie waarbij het licht van de moederster eruit gefilterd wordt om de planeet zichtbaar te maken. Aan het ontwerp van dergelijke instrumenten wordt al (voorzichtig) gewerkt, bijvoorbeeld die planet imager die ik eerder aanhaalde. Zou een grote interferometrische telescoop op de maan misschien handig zijn om exoplaneten mee te spotten? interferometrie-instrumenten aan boord van ruimtevaartuigen hebben zo'n grote 'baseline' nodig dat er meerdere ruimtevaartuigjes nodig zijn, en de afstanden tussen deze units moet extreem nauwkeurig gereguleerd worden. Simpelweg een enorme telescoop op de maan neerzetten lijkt me bijna nog eenvoudiger...
                            The scientific theory I like best is that the rings of Saturn are composed entirely of lost airline luggage. ~ Mark Russell

                            A MacBook user!

                            Commentaar


                              #59
                              Over die manen: de afstand tussen de maan en de moederplaneet moet dus niet te klein zijn om de verstorende invloed uit te schakelen, en de maan moet ook nog eens massief genoeg zijn om een satelliet vast te houden? Dat zou verklaren waarom maan-manen in het zonnestelsel niet voorkomen, aangezien alle satellieten op grote afstand kleine, onregelmatige maantjes zijn die dan wellicht moeilijk een satelliet vast kunnen houden (?). Als er nu een grote maan (bv. Iapetus) nu maar ver genoeg van de moederplaneet zou staan, dan zou het wel mogelijk moeten zijn om een maan-maan te krijgen? Heb ik het zo goed begrepen, ook al zijn mijn verwoordingen wat simpeler dan die van jou?

                              Over die telescoop: een telescoop op de maan zou natuurlijk fantastisch zijn, maar voordat we dat kunnen realiseren moeten we eerst permanent op de maan aanwezig zijn, en dat duurt nog wel een jaartje of 20. Tot die tijd zouden we het moeten doen met de Terrestrial Planet Finder, die ergens in de ruimte op ruim afstand van de aarde zijn werk doet - ook niet slecht dacht ik zo. En ach, hoe goed het scheidend vermogen ook is - veel meer dan iets vergelijkbaars met Voyager's (of was het nu Pioneer?) 'pale blue dot', de beroemde laatste-blik-op-thuis, zal het niet worden.

                              Philip, satelliet is een begrip wat puur slaat op baan-eigenschappen en niet op samenstelling. Zodra een asteroide wordt ingevangen door een planeet (kometen zijn voor zover ik weet niet ingevangen) heet het satelliet, wat zijn oorsprong of samenstelling ook is! Triton en Phoebe zijn immers ook waarschijnlijk Kuiper Gordel Objecten.
                              This person attempts not to panic, with the aid of several towels.

                              Commentaar


                                #60
                                @Brinx: bedankt voor de heldere uitleg! Het is me helemaal duidelijk nu!

                                Ik blijf erbij dat manen bij manen zou kunnen. Neem bijvoorbeeld eens onze zon. Daar draaien planeten omheen en daar omheen weer manen. Zo zou je het toch ook kunnen zien? De zon heeft weinig invloed op bijvoorbeeld onze maan, dus als de afstanden groot genoeg zouden zijn, moet het theoretisch toch ook heel goed mogelijk zijn dat er toch ook een of meerdere manen om onze maan draaien. Natuurlijk moet een satelliet van onze maan (of een andere uiteraard) dan wel een heel stuk kleiner zijn dan de maan, net als de manen om planeten dat ook zijn.
                                Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
                                http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

                                Commentaar

                                Werken...
                                X