Aankondiging

Samenvouwen
Nog geen aankondiging momenteel

"Black Light" oftewel CQM-cosmologie

Samenvouwen
Dit onderwerp is gesloten.
X
X
 
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Alles wissen
nieuwe berichten

    "Black Light" oftewel CQM-cosmologie

    Origineel geplaatst door socrates
    Elke dag gaan we een stukje verder. Ook de huidige quantummechanica of quantumfysica is wellicht nog niet aan het eindpunt.

    Kijk ook eens naar deze theorie?
    http://www.blacklightpower.com/new.shtml
    De bovenstaande quote betreft een bericht van Socrates in het topic "11 Dimensies".
    De link verwijst naar een site van Black Light Incorporated waarvan de onderzoeker R.L. Mills de oprichter en de drijvende kracht is.
    Mills heeft een chemisch proces ontdekt waarbij meer energie vrijkomt in de vorm van electromagnetische straling dan de huidige natuurkundige theorieŽn voorspellen.

    [H2O moleculen worden d.m.v. electrolyse gescheiden in waterstof (H2) en zuurstof (O2) moleculen. Vervolgens worden de H atomen uit de H2 moleculen van elkaar gescheiden door het toevoegen van energie (de genoemde "dissociator"). De solitaire H atomen staan vervolgens onder invloed van een catalysator een foton af omdat het electron naar een lagere schil springt dan de "onderste" of neutrale schil. Dit uitgezonden foton is uiteraard de opzienbarende nieuwe energiebron want de energie-inhoud van dit foton is groter dan de benodigde energie voor het ontleden van H2O in de samenstellende delen + het scheiden van de H2 moleculen. En voor alle duidelijkheid: de benodigde energie voor een electron om naar een andere schil te springen is kleiner naar mate deze schil verder van de atoomkern af ligt.]

    Deze ontdekking van R.L. Mills is niet het resultaat van een onbegrepen toevallig experiment want hij levert er ook een theorie bij: de klassieke quantum mechanica (Classical Quantum Mechanics = CQM). Deze theorie interpreteert de quantum mechanica op klassiek natuurkundige wijze en wordt o.a. daarom door de gevestigde wetenschap naar de prullenbak verwezen.
    Nu kan sowieso aangevoerd worden dat het theoretische kader van Mills geen opzienbarende allesomvattende nieuwe visie bevat: het gaat hier om de interpretatie van quantummechanische fenomenen in relatie tot het gedrag van electronen rond de atoomkern.
    Mills heeft zijn theorie echter uitgebouwd tot een soort cosmologisch raamwerk en komt tot de volgende conclusie: "Maxwellís equations, Planckís equation, the de Broglie equation, Newtonís laws, and Special, and General Relativity are Unified." Je begrijpt natuurlijk wel dat hier ook een "potige" titel bij hoort en die luidt dan ook: "The Grand Unified Theory of Classical Quantum Mechanics". Dit alles kan je o.a. vinden via de link http://www.blacklightpower.com/theory/C ... 050506.pdf (blz. 36 t/m 73 behandelen de consequenties van CQM voor de cosmologie).

    Nu uiteraard de vraag waarom deze theorie van Mills een topic moet worden in astroforum...
    Tja... in de eerste plaats heeft zijn CQM nogal wat cosmologische consequenties als deze theorie de werkelijkheid beter benadert dan de "standaard" Quantum Mechanica. Bovendien heeft Mills in ťťn van zijn publicaties de uitspraak gedaan dat de "black light" energie de verklaring is voor datgene was cosmologen "donkere energie" noemen... Het begrijpen, c.q. verklaren, van het "black light" proces is dan ook de sleutel tot alles wat Mills via zijn publicaties onder de aandacht probeert te brengen (natuurkundigen twijfelen niet zozeer aan de werking van "black light" maar aan de begeleidende theorie).
    Daarnaast moeten wij natuurlijk erkennen dat de maatschappelijke impact van "black light power" - als het feilloos werkt - voor de hele wereld een buitengewone kans is. Op dit moment is vrede tussen landen een utopie want de energievoorraad op deze wereld is in handen van een beperkt aantal landen en bedrijven (dus het blijft "knokken" om de voorraden en strategische doorvoergebieden).

    Nu het hete hangijzer: is dit niet veel te moeilijk voor astroforum? Misschien wel, maar dat zal dan moeten blijken. Voorlopig staat de site van Black Light Incorporated boordenvol informatie over natuurkunde, scheikunde en cosmologie. Vervelen behoeft niemand zich...

    O ja... De naam "black light" heeft niets te maken met het bestaan van "witte" of "zwarte" electromagnetische straling. Ik vermoed dat Mills deze naam heeft bedacht om daarmee uitdrukking te geven aan het feit dat de vrijgekomen energie bij het "verval" van een H atoom in een Hydrino volgens de huidige natuurkundige theorieŽn onmogelijk is. Deze straling komt kennelijk uit een black box: "black light" dus...

    #2
    Goed, iemand moet de spits afbijten en daarom het volgende.

    Als je goed nadenkt over dit "Mills-proces" dan realiseer je je dat de vrijgekomen "nieuwe" energie - in de vorm van een foton - door het "verval" van een H atoom in een Hydrino (Mills duidt dit aan met 1/2H) er ooit ingestopt moet zijn. Tenminste... als de claim van Mills correct blijkt te zijn (en die is hoogstwaarschijnlijk juist als ik de publicaties mag geloven).
    Dit "wonder" is niet zo ongebruikelijk in de natuur want bijvoorbeeld ook de verbranding van aardolie (het vrijkomen van chemische binding) of de splijting van uranium (het vrijkomen van atomaire kernbinding) doet energie in de vorm van electromagnetische straling vrijkomen.

    Nu kennen wij tegenwoordig de oorsprong van kernsplijting (de zwaarste atoomkernen worden gevormd binnen ontploffende sterren) en ook de oorsprong van de chemische binding die tot de vorming van aardolie (koolwaterstoffen) heeft geleid, is al heel lang bekend (de warmte van de zon op aarde).
    Maar waar de energie van het "Mills-proces" vandaan komt, dat is vooralsnog een raadsel. Want waterstof (H) is de primaire bouwsteen van de materie en alle andere elementen uit het periodiek systeem (Helium, Litium, etc.) zijn ooit gevormd door de fusie van H atomen...
    Waterstof atomen daarentegen worden verondersteld zich te vormen in de "koude en lege" ruimten van het heelal (wij vergeten even voor het gemak de big-bang). En alhoewel wij waterstof atomen kunnen "scheppen" door de omzetting van een enorm energierijk foton (E=mc2) wil dat nog niet zeggen dat dit proces van gedaanteverwisseling identiek is aan de vorming van waterstofatomen "uit het niets" (dat dit "niets" toch heel bijzonder is kan je vinden in http://physicsweb.org/articles/world/15/9/6/1).
    Kortom: wat is er nu eigenlijk de oorzaak van dat een electron op een bepaalde afstand van het proton "zijn rondjes draait"? En daarmee bedoel ik niet de natuurkundige QM beschrijving in de vorm van formules want die verklaren helemaal niets; die beschrijven alleen de waargenomen of door analyse en deductie veronderstelde situatie. Het antwoord op deze vraag is dus van cruciaal belang.

    In het "Mills-proces" vormen de hydrino's (dat zijn dus H atomen waarbij de schil van het electron een kleinere diameter heeft dan bij een gewoon H atoom) spontaan weer moleculen. M.a.w.: de vertrouwde chemische binding H + H => H2 blijft functioneren. Alleen hebben wij nu een Hydrino molecuul gekregen dat een kleiner volume inneemt dan een gewoon waterstofmolecuul...

    So what! zal je zeggen!

    Nou, dit nieuwe Hydrino molecuul blijft dus stabiel tot het een foton absorbeert dat zoveel energie bevat dat beide electronen gelijktijdig naar de neutrale schil verhuizen (dat lijkt onzin, maar Mills geeft in zijn publicaties aan dat ieder Hydrino t.o.v. gewone H atomen werkt als een catalysator t.b.v. de vorming van Hydrino's).
    En nu het hydrino molecuul zo extreem stabiel blijkt te zijn (wat een zee aan materialen met bijzondere eigenschappen kan opleveren), waarom nemen wij in de sterrenkunde niet de spectraallijnen van hydrino moleculen waar? Of werden deze spectraallijnen wel waargenomen maar aan andere fenomenen toegeschreven?

    Dit alles intrigeert natuurlijk ondanks het feit dat wij het tot nu toe alleen nog maar over wat algemeenheden hebben gehad. Mills gooit met zijn theorie dus de knuppel in het hoenderhok omdat hij allerlei vragen oproept die bestaande zekerheden in de wetenschap ter discussie stellen.

    Commentaar


      #3
      Niets gaat verloren, niets wordt geschapen. We zitten in een recyclatiecyclus. De manier waarop 'iets' van 'gedaante' wijzigt is determinerend. Dit kan zijn omdat er een bepaalde 'drempel' wordt bereikt waardoor het proces op gang wordt gebracht.
      De vraag is hier: waar gebeurt het, waarom gebeurt het, hoe gebeurt het, wat gebeurt er, ...?

      Alles heeft minstens twee 'polen' of 'aspecten'. Wanneer er een 'nieuw' proces op gang wordt gebracht moet er een keuze gemaakt worden welke van de twee aspecten zal worden 'getriggerd'. Deze 'faseovergang' is bepalend voor het nieuwe 'aspect'.
      De geboorte van dit nieuw fenomeen is enkel een keuzemoment dat op elk nieuw keuzemoment opnieuw gebeurt want de tijdsdimensie is een factor die alle richtingen uitgaat.

      Zoals bij de menselijke cel (eicel en mannelijke zaadcel) de keuze van het DNA gebeurt tussen de voorhanden ouderlijke cellen gebeurt iets soortgelijks in alle andere processen.
      Voorbeeld:
      Bloedgroep vader O positief drager van zowel kenmerk rhesus negatief als rhesus positief
      Bloedgroep moeder O positief drager van zowel kenmerk rhesus negatief als rhesus positief
      Mogelijke combinaties kinderen:
      Bloedgroep kind 1 O positief drager van zowel kenmerk rhesus negatief als rhesus positief
      Bloedgroep kind 2 O negatief drager kenmerk rhesus negatief
      Bloedgroep kind 3 O positief drager kenmerk van tweemaal rhesus positief
      Kans van mogelijkheid 1 2 of 3 = elk 33 % of 25%?

      Voor de theorie hier:
      Er gebeurt hier eigenlijk iets quantumfysisch. Op een bepaald ogenblik wordt er een keuze gemaakt (niet evident als je er bij nadenkt, waarom wordt al het materiaal niet gecopieerd en iets nieuw gemaakt MENDEL?)
      Waarom zullen al de toekomstige cellen van dit kind op dat ogenblik dezelfde informatie bevatten ( spooky eigenlijk?)

      Wat betreft de natuurkunde:
      Alles heeft dus ook twee 'zijden'. Bijvoorbeeld een energiezijde en een materiezijde. Op een bepaald ogenblik wordt dan de keuze gemaakt: materie (witte of zwarte) of energie (witte of zwarte). Misschien gebeuren er zelfs tussenstadia (energie + materie en zwarte en witte) Wie weet?

      Wie redeneert mee?
      Mors et Vita

      Commentaar


        #4
        Jij bedoelt dat hydrino's het resultaat zijn van een soort 'fase-overgang'? Maar hoe moet ik die fase-overgang dan zien? In de natuurkunde komen fase-overgangen altijd voor als gevolg van een verandering van temperatuur en druk. Toch beweert Mills hydrino's te maken bij niet-extreme temp en druk, dus van een fase-overgang kun je denk ik niet spreken.

        Daarnaast gaat Mills uit van een deterministische achterliggende realiteit van door ons waargenomen fenomenen, terwijl ontelbare experimenten (o.a. "double slit") aantonen dat op het niveau van het zeer kleine de natuur juist niet-deterministisch is. Vanuit het oogpunt van de menselijke intuitie is een niet-deterministische realiteit onprettig, maar het biedt ook mogelijkheden: als waarneming inderdaad de realiteit bepaald (na waarneming 'kiest' een deeltje zijn pad en aard) dan hebben wij wellicht een grotere invloed op de realiteit om ons heen dan dat we vermoeden (dat verklaard wellicht de bovenmenselijke krachten van Shaolin-kungfu meesters) - maar ik wijk hier af van het onderwerp.

        Overigens bedenk ik me nu dat fase-overgangen ook plaatsvinden bij een verandering van schaal, oftewel een verandering in perceptie. Immers, in de 'normale' macroscopische wereld om ons heen is alles 'lekker' deterministisch, terwijl individuele deeltjes dat niet zijn. Blijkbaar is het zo dat als je maar genoeg deeltjes bij elkaar 'optelt' de uitkomst uiteindelijk telkens hetzelfde zal zijn, terwijl bij individuele deeltjes onzekerheid troef is.

        Toch lijkt me niet dat een verandering van perceptie iets kan verklaren van de aard van hydrino's. Het komt er gewoon op neer dat de huidige quantummechanica het bestaan van hydrino's niet toestaat. Ik moet me nog verdiepen in Henk's link, en ik wil Mills theorie zeker niet afwijzen (daar is het veel te interessant en zijn de mogelijke implicaties veel te groot voor), maar als je alle voors en tegens van Mills theorie tegen elkaar afweegt is het resultaat niet bepaald in zijn voordeel.

        Origineel geplaatst door ~Henk~
        Kortom: wat is er nu eigenlijk de oorzaak van dat een electron op een bepaalde afstand van het proton "zijn rondjes draait"?
        Dat is toch gewoon het gevolg van het feit dat de natuur gekwantificeerd is (oftewel 'digitaal' ipv 'analoog')? Dat gecombineerd met het feit dat alle protonen in feite identiek zijn aan elkaar, en alle elektronen ook, zorgt ervoor dat de mogelijke afstanden tussen elektronen en atoomkernen vastliggen. Wat Mills beweert is dat deze afstanden helemaal niet vast liggen. Maar dat houdt toch in dat bepaalde natuurconstanten 'getweakt' kunnen worden? Dat lijkt me niet mogelijk. Is daarvoor geen veranderlijke elektromagnetische kracht noodzakelijk?

        Als we de zaak metafysisch benaderen is het echter zo dat "waarneming bepaald realiteit" en "verwachting bepaald waarneming" kunnen impliceren dat de natuurconstanten gewijzigd kunnen worden, zolang je er maar diep in geloofd dat het mogelijk is. Maar dan begeef ik me op glad, Niburistisch ijs.
        This person attempts not to panic, with the aid of several towels.

        Commentaar


          #5
          [~Henk~ schreef:
          Kortom: wat is er nu eigenlijk de oorzaak van dat een electron op een bepaalde afstand van het proton "zijn rondjes draait"?]
          [Damatrix schreef: Dat is toch gewoon het gevolg van het feit dat de natuur gekwantificeerd is (oftewel 'digitaal' ipv 'analoog')? Dat gecombineerd met het feit dat alle protonen in feite identiek zijn aan elkaar, en alle elektronen ook, zorgt ervoor dat de mogelijke afstanden tussen elektronen en atoomkernen vastliggen. Wat Mills beweert is dat deze afstanden helemaal niet vast liggen. Maar dat houdt toch in dat bepaalde natuurconstanten 'getweakt' kunnen worden? Dat lijkt me niet mogelijk. Is daarvoor geen veranderlijke elektromagnetische kracht noodzakelijk? ]

          Is het wel zo dat elektronen op een bepaalde afstand van het proton rondjes draait?
          We stellen ons dit met ons beperkt voorstellingsvermogen zo voor omdat we ondermeer kijken naar bepaalde andere verschijnselen. Zo kijken we naar de planeten en verklaren hun standen in functie van hun banen (elliptische).
          Maar misschien is ons ruimtetijdstelsel ook niet eens correct en hebben we dus slechts een partiele 'projectie' in kaart gebracht?
          Ik kan Mills wel volgen in zijn redenering zoals jij ze verwoordt. In feite hebben wij voor ons gemak de zaak eventjes vastgelegd (zoals op een foto) maar eigenlijk zit alles gewoon door mekaar (zoals in die kaleidoscoop weet je nog?)
          Elektronen draaien dus misschien helemaal geen rondjes rond protonen maar worden misschien gewoon door een quantumfysische kracht (spookachtig weet je nog) bediend. Ze kunnen verstrengeld zijn gewoon. En door deze verstrengeling zullen de onzichtbare krachten gewoon gevolgen hebben op alle 'verstrengelde' deeltjes, of ze nu positief of negatief verstrengeld zijn.
          De faseovergang gebeurt wanneer het kritieke punt bereikt wordt en dit punt is zoals je weet meetbaar. Dit wil echter niet zeggen dat dit de oorzaak is. Misschien meet je het gevolg?
          Mors et Vita

          Commentaar


            #6
            Socrates, "meeredeneren" is niet zozeer het probleem, de moeilijkheid is het referentiekader dat je tot je beschikking hebt om een probleem te kunnen begrijpen. Voor wat betreft het begrijpen en verklaren van het "Mills-proces" laten de huidige natuurkundige theorieŽn het afweten - afgaande op de reacties van natuurkundigen - en lopen wij het risico dat "meeredeneren" al gauw omslaat in fantasie...
            Goed, het kernprobleem schuilt dus in de opbouw van het atoom en Mills verduidelijkt zijn ontdekking van het Hydrino-proces d.m.v. de door hem ontwikkelde CQM (classical quantum mechanics). Nu zullen al die door hem gebruikte formules de meeste lezers van Astroforum Siberisch laten en dat is ook niet verwonderlijk want wat moet je je nu eigenlijk voorstellen bij al dat "gegoochel"?

            In de onderstaande afbeelding zie je een schematisch waterstofatoom zoals deze vaak in schoolboeken werd weergegeven: een proton als kern (2 upquarks en 1 downquark) met een rondcirkelend electron dat - al rondjes draaiend - als een golfpatroon een "muur" rond de kern in stand houdt. Proton en electron zijn qua electromagnetisch kracht de tegenhanger van elkaar (ongelijke polen trekken elkaar aan) en de afstand tussen proton en electron moet dus regelrecht in relatie staan tot de sterkte van een afstotende kracht (en dat wordt op het conto geschreven van dezelfde electromagnetische kracht).



            De kern van het waterstofatoom is circa 10.000 maal kleiner dan het gehele atoom (de ďneutraleĒ electronschil) en van de quarks wordt verondersteld dat deze deeltjes 1000 tot 10.000 maal kleiner zijn dan de samengestelde kern van het waterstofatoom (proton). Een bewijs voor dit laatste is er niet want quarks komen niet in de natuur voor als solitaire fenomenen. De energie die vrijkomt bij botsingen in deeltjesversnellers splitst protonen niet in de samenstellende quarks maar schept ter plekke nieuwe stabiele deeltjes die bestaan uit meerdere quarks (bijvoorbeeld "extra" protonen). Quarks zitten dus opgesloten in het ďomhulselĒ van de elementaire deeltjes.
            Conclusie: de gegeven sterkte van de electromagnetische afstoting tussen electron en quarks bepaalt de grootte van de electronschil van het waterstofatoom.
            Voegen wij de juiste hoeveelheid energie toe aan een electron, dan springt deze tijdelijk naar een hogere baan (en bij de terugval wordt door het electron een foton van dezelfde energie-inhoud uitgestoten). Hieronder nog eens dat tekeningetje.



            Wat is er allemaal niet voor de volle 100% zeker aan het voorgaande?
            Nou, in ieder geval het bestaan - en de grootte - van quarks als individuele deeltjes. Quarks - en ook protonen en electronen - kun je namelijk niet direct waarnemen, daar zijn de afmetingen veel te klein voor. Hoe groot deze deeltjes dan ook exact zijn, valt niet eenduidig te bepalen want de meting zelf betekent altijd de wisselwerking tussen 2 fenomenen. Hoe groot een proton of een electron daadwerkelijk is als deze individueel niet direct in wisselwerking staan met een naburig fenomeen in de vorm van een ander (intermediair) deeltje valt dan ook niet met zekerheid te zeggen. Het golfgedrag van materiedeeltjes geeft ons wel een duidelijke indicatie dat wij de "uiterlijke vormen" van deze kleinste fenomenen niet al te letterlijk moeten projecteren op de werkelijkheid van onze dagelijkse omgeving. Desondanks geldt dat onder identieke omstandigheden de kenmerken van deeltjes individueel - en ten opzichte van elkaar - gelijk zijn en blijven (volstrekt deterministisch dus...).

            Kijk nog eens naar de eerste afbeelding. Het electron vormt daar een keurige "egale" schil door als een golfpakketje in het rondte te cirkelen. Maar... in een isotrope ruimte zal het electron dan toch kiezen voor een vaste begrenste "baan" rond de kern? Of anders gezegd: wanneer het waterstofatoom niet beÔnvloed wordt door bijvoorbeeld fotonen van buitenaf dan zouden wij toch mogen verwachten dat dit waterstofatoom in de grondtoestand enigszins op "Saturnus" zal gaan lijken. Helaas, dit is niet het geval en de al eerder vermelde link http://physicsweb.org/articles/world/15/9/6/1 geeft al ťťn oorzaak (zero point radiation: overal is verstoring aanwezig).

            Overdenk je het voorgaande allemaal dan zal je ongetwijfeld het gevoel krijgen dat er in de deeltjesfysica iets fundamenteel scheef zit.
            De electromagnetische kracht trekt electron en proton naar elkaar toe tot een bepaalde afstand waarbij opeens de aantrekkingskracht wordt omgezet in een afstotende kracht. Het golfpatroon van het electon rond de kern verandert voordurend spontaan van richting zonder dat het mechanisme helder is. Het proton laat zich niet splitsen in de samenstellende deeltjes (quarks). In een "lege" ruimte ontstaan spontaan electromagnetische golven en binnen het waterstofatoom vormen het proton en electron een twee-eenheid m.b.t. de electromagnetische kracht zonder dat duidelijk is waarom (want wat is het gemeenschappelijke tussen quarks en electronen?).

            Ehe... waarom is de theorie van R.L. Mills op voorhand eigenlijk verdacht? Omdat deze theorie niet naadloos aansluit bij de huidige concensus in de fysica? De boodschap van Mills dat de toestand van een atoom beÔnvloedbaar is t.a.v. de quantummechanische eigenschappen, is - als wij het bovenstaande overdenken - eigenlijk helemaal niet zo absurd. Want de huidige consensus is eveneens onbegrijpelijk. Conclusie: ons beeld van de werkelijkheid is gebrekkig.

            Commentaar


              #7
              Met dat laatste ben ik het volledig eens.
              Samengevat, maar pas op ik ben een leek!, komt het er op neer dat men tot hiertoe geen rekening heeft gehouden met een bepaalde eigenschap (of eigenschappen).
              Men kent reeds heel veel eigenschappen en heeft die al kunnen 'wijzigen' en hun effecten bestuderen.
              Zie hierover
              http://particleadventure.org/
              of in het Nederlands
              http://www.xs4all.nl/~adcs/Deeltjes/adventure_home.html
              Bijvoorbeeld weet men dat men kan rekening houden met het aspect:
              - materie
              - massa
              - de lading (eventueel kleurlading)
              - de beweging (of de energie?)
              - de wisselwerking ( het verval, de annihilatie, de kracht, ...)
              - de spin
              - de binding (in de kern)
              - zelfs met de smaak

              Op vele manieren is dus een indeling te maken van alle deeltjes:

              fundamenteel of samengesteld
              materiedeeltje of krachtdrager
              met massa of zonder massa
              elektrisch geladen of neutraal
              met kleurlading of kleurloos
              met spin 0, 1, 2, .. of met spin 1/2, 3/2, ...

              Toch ontbreekt er nog minstens ťťn (of meerdere) puzzelstukje(s).
              Wat kunnen we uit Mills experiment vernemen?
              Bestaat er een 'golflengte'?
              Of moeten we dit anders noemen (snaarlengte bijvoorbeeld naar de snaartheorie )
              Zijn er complementaire eigenschappen?
              Wat gebeurt er hier op het vlak van de wisselwerking?
              Zijn er bij de wisselwerking nog andere mogelijkheden (substitutie en combinatie, zoals in de wiskunde? )
              Is de structuur belangrijk? (zie scheikundige processen, faseovergang, ...)
              in bijvoorbeeld dit artikel
              http://www.api.tudelft.nl/live/pagina.j ... f6&lang=en

              Over naar de fysici dus
              Mors et Vita

              Commentaar


                #8
                Om eens te lachen:
                Two atoms bump into each other. One says 'I think I lost an electron!' The other asks, 'Are you sure?', to which the first replies, 'I'm positive.'
                Voor meer

                http://www.physlink.com/Fun/Jokes.cfm
                Mors et Vita

                Commentaar


                  #9
                  De natuurkunde houdt alleen rekening met die fenomenen die zij in de experimenten tegenkomt, en... die worden voorspeld op basis van theorieŽn die weer zijn opgesteld om de eerdere experimenten te verklaren, c.q. te beschrijven. Dus wij kunnen fysici moeilijk verwijten dat voor het "Hydrino-fenomeen" geen ruimte bestaat in de bestaande theorieŽn.
                  Ik wilde met de vorige post verduidelijken dat de werkelijkheid op atomair niveau niet zo eenduidig is als veel niet-fysici veronderstellen. En dat betekent dus dat niemand 1-2-3 een antwoord klaar zal hebben ter verduidelijking van dit Hydrino-fenomeen. Want niemand heeft de beschikking over een adequaat referentiekader...

                  Aan de andere kant geeft dit alles ons ook een indruk of de CQM van R.J. Mills wel of niet een correcte omschrijving van het fenomeen geeft. En omdat zijn Classic Quantum Mechanics slechts een aanpassing is van de standaard quantum mechanica kunnen wij bijna al raden dat CQM ook niet volledig inzicht in het achterliggende mechanisme zal geven.
                  Desondanks dwingt dit onderwerp je om goed na te denken over datgene wat je weet op het gebied van de deeltjesfysica. En dan ontdek je al snel dat dit Hydrino-fenomeen concrete antwoorden noodzakelijk maakt t.a.v. kwesties waar je anders nooit bij stilstaat. Bijvoorbeeld de exacte betekenis van het grensvlak waarbij de aantrekkingskracht van de electrische lading van het proton en electron zich wijzigt in een afstotende kracht. Dit laatste is trouwens een "gemankeerde" voorstelling van zaken want officieel gaat het om de grootte van het golfpakket van het electron dat door zijn afmeting/golflengte de kern niet dichter kan naderen. Het Hydrino-fenomeen ondergraaft echter deze beschrijving/verklaring en dan lijkt het enige houdvast om - heel antiek - maar eventjes voor het gemak te veronderstellen dat de aantrekkingskracht op een bepaalde afstand omslaat in een afstotende kracht (want noch de zwaartekracht, noch de zwakke wisselwerking, noch de sterke kracht kunnen voor dit fenomeen verantwoordelijk zijn).

                  Maar ik heb nog niet alle artikelen over "black light" gelezen, dus misschien stuit ik nog op een verrassing...

                  Commentaar


                    #10
                    We hebben al gezien dat er met kleur wordt gewerkt (niet echt natuurlijk, maar toch), dus onze schilders hebben reeds hun ding.
                    De plastische kunstenaars, met hun materie, zitten ook al wel goed.
                    Zullen we er dan nu maar de muziek bijhalen?
                    Als er nu ook eens niet enkel een spin in het complot zit maar ook bijvoorbeeld een 'trillingsgetal'.
                    Over de golflengte (of snaarlengte) sprak ik reeds.
                    Wat is er nog?
                    De toonhoogte? Nog iets?
                    In het heelal wordt blijkbaar ook muziek gemaakt, dat is alleszins mijn idee.
                    De wijze waarop de kleine deeltjes 'communiceren', bindingen aangaan, vibreren (trillen), energie opwekken en versterken is misschien nog onontgonnen terrein, tenzij dat ik erover keek. Kristallijne structuren of andere worden misschien dankzij deze specifieke eigenschappen gevormd. Scheikunde en natuurkunde zijn ťťn pot nat (of vast, of gas of whatever )
                    Mors et Vita

                    Commentaar


                      #11
                      Mmm.... Nog wat documenten doorgeworsteld op de site van "black light incorporated". Ik vrees dat die CQM-theorie van Mills geen lang leven beschoren zal blijven: zijn modellen van het electron en het foton lijken niet te kloppen met de jarenlange experimenten.
                      Desondanks lijkt de "black light power" te functioneren en alleen dat gegeven is al heel opzienbarend. Want... wat de oorzaak ook is van het afgeven van UV-straling door solitaire waterstofatomen, deze waarnemingen kunnen grote gevolgen hebben voor de "onfeilbaarheid" van quantum mechanics. Het is jammer dat Mills het niet heeft gelaten bij het "black light" experiment. Nu heeft hij er een geheel eigen "grand theory" omheen gebouwd en dat tempert duidelijk de interesse van natuurkundigen.
                      Want QM is een uitvoerig getestte theorie die natuurkundigen niet graag opdoeken "als het niet hoeft"... CQM biedt het excuus om het probleem voorlopig te ontkennen. Zodra over enkele jaren de eerste "black light" boilers in de VS op de markt komen, wordt het probleem weer urgent en zal men dit bijzondere fenomeen proberen in te passen in QM of overstappen op een beter verklarend raamwerk.

                      Commentaar


                        #12
                        Heb jij geen idee dan wat er mogelijk hapert? Eventueel een nieuwe denkpiste?
                        Mors et Vita

                        Commentaar


                          #13
                          Pfff... Je vraagt nogal wat! Als het fenomeen "black light" klopt, dan ondergraaft het de huidige theorie over de achtergronden van de opbouw van de electronenschillen rond de atoomkernen (QM). Een andere benaderingswijze van dit onderwerp is al een hele toer, laat staan het opstellen van ondersteunende berekeningen want dat lukt alleen maar d.m.v. vereenvoudigingen van de werkelijkheid (ieder punt in de ruimte in de berekeningen betrekken, vergt supercomputers).
                          Bovendien ben ik zelf altijd met een boog om de natuurkundige/chemische eigenschappen van atomen heengelopen omdat dit een kennisgebied is dat voornamelijk steunt op een mengeling van meetgegevens en theorie.
                          Liever lui dan moe? Nou, t.a.v. dit onderwerp eigenlijk wel een beetje! Als de fysica alleen de simpelste atomen kan berekenen, dan geeft dat toch wel een indicatie van de moeilijkheidsgraad...
                          Dus als een heel begaafd onderzoeker zich hier fanatiek op werpt, dan kan het makkelijk zo'n 20 jaar duren voordat deze persoon een luchtsprong maakt onder het schreeuwen van: "Ik heb 't"!!!! (ben trouwens nooit zo goed in hoogspringen geweest)
                          Maar... dat "black light" gedoe intrigeert natuurlijk wel: wachten op inspiratie/zin dus.

                          Commentaar


                            #14
                            Is het werkelijk nodig alle berekeningen te kunnen uitvoeren? Of moet er eerst flink worden nagedacht over wat dit fenomeen betekent?
                            Als de huidige quantumfysica het antwoord schuldig blijft (hetgeen ik meen te moeten begrijpen) dan is de vraag toch wat kan er dan 'nieuw' zijn?
                            Hoe analyseer je dit 'effect'?
                            Is er hier sprake van een nieuwe kracht of nieuwe wisselwerking, en tussen wat precies (massa en ?)
                            UV-straling (licht) kan dat eventueel ook met 'vertraging' te maken hebben?
                            Ik vond deze artikelen op internet:
                            Misschien hebben we hier ook te maken met iets soortgelijks?
                            http://www.fom.nl/live/nieuws/artikel.p ... mber=51576
                            Of zoals hier met de superzware atoomkernen:
                            http://focus.aps.org/story/v18/st19
                            http://www.kennislink.nl/web/show?id=161828
                            Blijkbaar ontdekken we dus bijna dagelijks iets nieuws!
                            Mors et Vita

                            Commentaar


                              #15
                              De "banen" van de electronen rond een atoomkern liggen - als zij niet van buitenaf verstoord worden - vast, evenals de energieniveaus die bij de respectievelijke electonenschillen behoren. Dat resulteert in bepaalde verhoudingen tussen de "banen" onderling. Per atoomsoort verschillen de absolute maten en iedere theorie ter verklaring van de electonenschillen rond atoomkernen zal d.m.v. berekeningen moeten aantonen dat de theorie - althans op hoofdlijnen - overeenstemt met de werkelijkheid.
                              TheorieŽn die geen enkele relatie blijken te hebben met de meetbare werkelijkheid worden niet geaccepteerd (en dat is logisch). Men kan op basis van bepaalde denkbeelden een theorie de status van "veelbelovend" geven maar op een zeker moment zal de wetenschap toch eisen dat er concrete aanwijzingen moeten komen die "bewijzen" dat de theorie overeen zal stemmen met de werkelijkheid. De Superstring theorieŽn zijn daar een mooi voorbeeld van. En zoals je weet begint iedereen na zo'n 20 jaar onderzoek een beetje ongedurig te worden...

                              Als je het archief van FOM doorspit (vanaf 1999) dat zal je geen publicatie vinden die gaat over het "ware" karakter van de electronenschillen rond atoomkernen. Uiteraard gaan die FOM-publicaties over fundamenteel onderzoek. Alleen gaat het niet meer om het grondslagenonderzoek t.b.v. het beschrijven en zo mogelijk verklaren van de fundamentele natuurkundige fenomenen.

                              Commentaar

                              Werken...
                              X