Aankondiging

Samenvouwen
Nog geen aankondiging momenteel

Achtergrondstraling

Samenvouwen
Dit onderwerp is gesloten.
X
X
 
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Alles wissen
nieuwe berichten

    Achtergrondstraling

    Gister las ik dit artikel !!

    Als deze gegevens werkelijk kloppen. Kan de BB in z,n huidige vorm de prullemand in ....


    Big Bang's Afterglow Fails an Intergalactic Shadow Test
    --------------------------------------------------------------------------------

    Print Email Blog It Font size: - N +


    The apparent absence of shadows where shadows were expected to be is raising new questions about the faint glow of microwave radiation once hailed as proof that the universe was created by a "Big Bang."


    Sponsored Links (Ads by Google)

    Modern Science Finds God - Cosmologists Discover the Creator Read How in "The God Hypothesis"

    Evolution or Creation? - Did the Vast Universe Evolve, or was it Designed and Created?

    Free Online Book - Future Human Evolution Eugenics in the 21st Century


    In a finding sure to cause controversy, scientists at The University of Alabama in Huntsville (UAH) found a lack of evidence of shadows from "nearby" clusters of galaxies using new, highly accurate measurements of the cosmic microwave background.

    A team of UAH scientists led by Dr. Richard Lieu, a professor of physics, used data from NASA's Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP) to scan the cosmic microwave background for shadows caused by 31 clusters of galaxies.

    "These shadows are a well-known thing that has been predicted for years," said Lieu. "This is the only direct method of determining the distance to the origin of the cosmic microwave background. Up to now, all the evidence that it originated from as far back in time as the Big Bang fireball has been circumstantial.

    "If you see a shadow, however, it means the radiation comes from behind the cluster. If you don't see a shadow, then you have something of a problem. Among the 31 clusters that we studied, some show a shadow effect and others do not."

    Other groups have previously reported seeing this type of shadows in the microwave background. Those studies, however, did not use data from WMAP, which was designed and built specifically to study the cosmic microwave background.

    If the standard Big Bang theory of the universe is accurate and the background microwave radiation came to Earth from the furthest edges of the universe, then massive X-ray emitting clusters of galaxies nearest our own Milky Way galaxy should all cast shadows on the microwave background.

    These findings are scheduled to be published in the Sept. 1, 2006, edition of the Astrophysical Journal.

    Taken together, the data shows a shadow effect about one-fourth of what was predicted - an amount roughly equal in strength to natural variations previously seen in the microwave background across the entire sky.

    "Either it (the microwave background) isn't coming from behind the clusters, which means the Big Bang is blown away, or ... there is something else going on," said Lieu. "One possibility is to say the clusters themselves are microwave emitting sources, either from an embedded point source or from a halo of microwave-emitting material that is part of the cluster environment.

    "Based on all that we know about radiation sources and halos around clusters, however, you wouldn't expect to see this kind of emission. And it would be implausible to suggest that several clusters could all emit microwaves at just the right frequency and intensity to match the cosmic background radiation."

    Sponsored Links (Ads by Google)

    Aviation Week
    Aviation Week & Space Technology Aerospace News, Data & Analytics

    Gravitational Waves
    A Caltech Ph.D Level Course Free video recordings of lectures

    Theory Of Evolution
    We've Found the Best 4 Sites About Theory Of Evolution
    Predicted as early as 1948 and discovered in 1965, the cosmic microwave background is a faint glow of weak radiation that apparently permeates the universe. Because it is seen coming from every direction in nearly uniform power and frequency, cosmologists theorized that the microwave background is afterglow radiation left over by the Big Bang that created the universe.

    If that were the case, the background microwave radiation reaching Earth today would have traveled billions of light years through space from the furthest edges of the universe.

    Galaxy clusters are the largest organized structures in the universe. Each cluster can contain hundreds of galaxies like the Milky Way, each with billions of stars. The gravity created at the center of some clusters traps gas that is hot enough to emit X-rays.

    This gas is also hot enough to lose its electrons (or ionize), filling millions of cubic light years of space inside the galactic clusters with swarming clouds of free electrons. It is these free electrons which bump into and interact with individual photons of microwave radiation, deflecting them away from their original paths and creating the shadowing effect. This shadowing effect was first predicted in 1969 by the Russian scientists Rashid Sunyaev and Yakov Zel'dovich.

    Like shadow puppets on a wall, however, these shadows would only form if all three ingredients (light, object and observer) are in the correct order. If an object casts no shadow, it might be because the light source is closer to the observer than the object. That might mean that the cosmic microwave background didn't originate at the far edges of the universe, although there are no obvious or popular alternative sources.

    The WMAP dataset is available to the public and other scientists are already testing the UAH group's results, Lieu said, although no one has yet reported finding any flaws in their analysis.

    Just over a year ago Lieu and Dr. Jonathan Mittaz, a UAH research associate, published results of a study using WMAP data to look for evidence of "lensing" effects which should have been seen (but weren't) if the microwave background was a Big Bang remnant.

    Lieu, Mittaz and Shuang-Nan Zhang, UAH, "The Sunyaev-Zel'dovich effect in a sample of 31 clusters: A comparison between the X-ray predicted and WMAP
    observed decrement," Astrophysical Journal, Sept. 1, 2006, Vol. 648, No. 1, p. 176

    Source: University of Alabama Huntsville
    Relevant stories
    New project on ferroelectric films: Cheaper, smaller and less energy consuming components for laptops, mobiles , December 16, 2005
    Lunar Lawn Mower , November 11, 2005
    Israeli Research: Cell Phone Radiation May Cause Visual Damage , July 27, 2005
    Hubble Captures Magellanic Gemstones In The Southern Sky , April 18, 2006
    Building-block process in evolution of massive galaxy clusters revealed , April 05, 2006
    Spitzer Sees 9 Billion Years Back in Time , March 21, 2006
    Astronomers report mysterious giant star clusters , January 10, 2006
    Astronomers Discover Mysterious New Star Clusters , April 04, 2005

    #2
    Hier trouwens nog even de bijbehorende link !!

    http://www.physorg.com/news76314500.html

    Commentaar


      #3
      Big Bang fireball
      Vuurbal?!

      Interessant artikel, maar persoonlijk vind ik het een beetje ver gezocht om dan meteen de BB in de prullenbak te gooien. Misschien hebben ze wel een fout gemaakt in de berekeningen.
      Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
      http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

      Commentaar


        #4
        Hoi Stefan11.
        Het onderwerp - de werkelijke oorsprong van de kosmische achtergrondstraling - was ik al eens eerder in publicaties tegengekomen.
        Persoonlijk smul ik van dit soort berichten omdat je klip en klaar kunt vaststellen dat meetgegevens door iedereen gebruikt worden om het eigen standpunt te onderbouwen. De voorstanders van de big-bang theorie roepen dat deze achtergrondstraling het ultime bewijs is van het bestaan van de big-bang en de tegenstanders roepen op basis van de meetgegevens het tegengestelde.

        Persoonlijk denk ik er het volgende van.
        De huidige theoretische uitgangspunten zijn verkregen door het voortdurend bijstellen van de theorie op basis van waarnemingen. Het huidige theoretisch kader bestaat dat ook uit een groot aantal "inwendige verhoudingen" die overeen komen met datgene wat wij in werkelijkheid waarnemen/meten.
        Het wordt dan steeds waarschijnlijker dat nieuwe metingen iets opleveren dat in overeenstemming lijkt te zijn met ons theoretische bouwwerk.
        Ik zal dat d.m.v. een voorbeeld proberen te verduidelijken.

        Wij kennen allemaal dat plaatje van een zon die in een doorgebogen elastisch netje ligt: de visualisering van de vervorming van de ruimte onder invloed van een sterk zwaartekrachtveld (de kromming van de ruimte volgens Einstein).
        Deze theorie is bevestigd door de waarneming van het afbuigen van de baan van fotonen vlak langs het oppervlak van onze zon. Het effect wordt nog duidelijker gedemonstreerd als zich tussen de lichtbron en de aarde een groot sterrenstelsel bevindt dan functioneert als lens.
        Maar nu de kern van dit relaas... wordt dit effect werkelijk veroorzaakt door de kromming van de ruimte?

        Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat dit effect wordt veroorzaakt door de koppeling van het zwaartekrachtveld aan het electromagnetische veld onder invloed van de massa van deeltjes die rustmassa bezitten (denk er dus om: het is niet de rustmassa die dit effect veroorzaakt maar de energie van de massatoename "boven op" de rustmassa).
        Dus de aanwezigheid van bewegende rustmassa veroorzaakt een verandering van het electromagnetisch veld dat uiteraard zijn invloed heeft op fotonen (= electromagnetische straling).

        Vanuit deze interpretatie zie je dat de ruimte absoluut niet gekromd is terwijl de afbuiging van fotonen onder invloed van grote massa concentraties simpelweg plaatsvindt door de beÔnvloeding van het electromagnetisch veld door de aanwezige massa.
        Leidt deze afwijkende theorie tot andere uitkomsten van de berekeningen die niet meer in overeenstemming zijn met de waarnemingen?
        Nee, natuurlijk! De uitkomsten zullen exact hetzelfde zijn dankzij de equivalentie van massa en energie, behalve in die bijzondere situaties waarin de - in mijn ogen foutieve - theorie van Einstein voor wat betreft de veronderstelde kromming van de ruimte iets niet kan verklaren.
        Maar persoonlijk kan ik niet zo maar een, twee, drie oplepelen welke bijzondere situaties daar voor in aanmerking zullen komen. Een hemellichaam van voldoende omvang met een temperatuur nauwelijks boven het absolute nulpunt valt immers voor ons niet waar te nemen...

        Dus dankzij het steeds aanpassen van theorieŽn aan de waarnemingen wordt de veronderstelde achtergrond van een theorie steeds onbetrouwbaarder.
        De big-bang theorie is de afgelopen tientallen jaren voortdurend bijgesteld om deze synchroon te laten lopen met de steeds toenemende waarnemingsfeiten. Wees dus niet verbaasd als de hele theorie vandaag of morgen in de prullenbak moet worden gegooid. En dat ondanks het feit dat zo heel veel waarnemingen in overeenstemming lijken te zijn met het oorspronkelijke uitgangspunt: de plotselinge expansie van alle energie in het heelal vanuit een enkel punt in de ruimte.

        Commentaar


          #5
          Origineel geplaatst door ~Henk~
          Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat dit effect wordt veroorzaakt door de koppeling van het zwaartekrachtveld aan het electromagnetische veld onder invloed van de massa van deeltjes die rustmassa bezitten
          Je bedoelt dat de twee 'smaken' van zwaartekracht (namelijk de gravitationele aantrekkingskracht en het soort zwaartekracht dat je voelt als je versnelt) in feite 1 en dezelfde zijn? En op wat voor manier moet ik me die koppeling met em voorstellen? Is het zo dat zwaartekracht GEEN fundamentele kracht is van het soort van em, sterk en zwak?

          Is het niet zo dat zwaartekracht 'gewoon' het uitwisselen van deeltjes (gravitonen) inhoudt? En dat deze deeltjes als een golf door een medium (ruimtetijd) bewegen? Dat veroorzaakt weer de kromming van de ruimtetijd. Ik stel me dan voor dat hetzelfde voor bv. elektromagnetisme geldt: dat ook die deeltjes (fotonen) als golf bewegen is bekend, maar wat als ze volledig analoog zijn aan zwaartekracht? Oftewel, ook zij bewegen door een medium die ze krommen en zo de waarneembare effecten van em veroorzaken. Wat dat medium dan is? Andere dimensies misschien? Een soort koppeling met de 11-dimensionele snarentheorie?
          This person attempts not to panic, with the aid of several towels.

          Commentaar


            #6
            Hoi DaMatrix.
            Ik beperk mij even - vanwege de tijd - tot het allerlaatste: die andere dimensies zoals deze voorgesteld worden in de 11-dimensionele snarentheorie.

            Het begrip "dimensie" komt uit de wiskunde. Kijk ik in de wereld om mij heen dan zie ik alleen het bestaan van oppervlak en volume.
            Een oppervlak kan ik direct visueel waarnemen en een volume alleen indirect (ik moet er bijvoorbeeld omheen lopen of het voorwerp in mijn handen draaien om het van alle kanten te bekijken).
            Snij ik een volume open - bijvoorbeeld een appel - dan verschijnt er voor mijn ogen een nieuw oppervlak. Oppervlak en volume kunnen dus in elkaar overgaan en dat is een fundamentele eigenschap in ons heelal van het kaliber van de Wet tot behoud van energie. Maar om nu te beweren dat de dimensies de werkelijkheid vormen, dat kan ik niet onderschrijven. Wiskunde is een hulpmiddel om te rekenen en de wiskundige hulpconstructies zijn beslist niet de oorzakelijkheid achter ons heelal.

            Nu kan je je afvragen of ik dan niet geloof in het bestaan van "onzichtbare werkelijkheden" om ons heen of wellicht ook "door" ons heen want dat zijn toch werelden die zich in een andere dimensie bevinden...

            Nu, persoonlijk heb ik met dit soort veronderstellingen geen moeite maar dat betekent nog niet dat deze andere werkelijkheden zich in andere dimensies moeten bevinden. Ik kan mij voorstellen dat je - bijvoorbeeld met behulp van het een of andere geavanceerde apparaatje - alle bestaande verschijnselen om je heen kan zien. Verschijnselen die allemaal voortkomen uit dat ene systeem dat de allesomvattende werkelijkheid vormt. Ook dan is er dus geen sprake van "meerdere fysische dimensies".
            Er is alleen sprake van een beperkte interactie tussen het ene type en het andere type natuurkundige verschijnselen.
            Voorbeeld: in een vroeger topic binnen dit forum kwam het gebrek aan interactie naar voren tussen de EPR-bruggen (de "wormgaten") en deeltjes met rustmassa. Dat is niet een veronderstelling van mijzelf maar een bekende theorie uit de quantummechnica die bovendien bevestigd is op grond van natuurkundige experimenten.

            Dus het bestaan van een natuurkundige werkelijkheid die berust op meerdere dimensies wordt door mij persoonlijk niet serieus genomen. Wie zijn theorieŽn ophangt aan wiskundige hulpconstructies ziet uiteindelijk door de bomen het bos niet meer en amputeert daarbij (in figuurlijke zin) zijn voorstellingsvermogen. Kortom: ik verspil mijn tijd niet aan dit soort theoretisch "gemodder".

            Concreet: jouw vraag of de koppeling tussen het zwaartekrachtveld en het electromagnetisch veld iets te maken heeft met de 11-dimensionele snarentheorie, kan ik niet ontkennen of bevestigen want ik verdiep mij nooit in dit soort theoretische brouwsels.

            Over die andere vragen zal ik eerst nadenken zodat ik een duidelijk antwoord kan geven.

            =========================================

            Nou, ik zie dat ik nog te weinig tijd heb om serieus nog wat voor mijn werk te doen dus hierbij gelijk de beloofde reactie.

            Het bestaan van zwaartekracht op basis van 2 typen massa (rustmassa en massa t.g.v. de bewegingsenergie van materie) komt uit de koker van de relativiteitstheorie van Einstein en dit is uit ten treure bevestigd in experimenten. Met andere woorden: de massa van een deeltje is de som van zijn rustmassa + de massa t.g.v. zijn beweging.
            "Kale" rustmassa kennen wij echter niet in de experimenten want alles in dit heelal beweegt. Want ook een hemellichaam van voldoende omvang ondervindt een zodanige invloed van de zwaartekracht dat het onmogelijk is dat dit hemellichaam "per deeltje" een temperatuur heeft net boven het absolute nulpunt (dan bewegen de samenstellende deeltjes immers met minimale snelheid en zal de totale massa van dit hemellichaam vrijwel geheel door de rustmassa worden gevormd).

            De 3 allesdoordringende velden in ons heelal - Higgsveld, electromagnetisch veld en zwaartekrachtveld - moeten natuurlijk met elkaar in interactie kunnen treden want anders bestonden er geen natuurkundige verschijnselen zoals atomen, krachten, etc. (Een statisch heelal beweegt niet.)
            Van het electromagnetisch veld weet de wetenschap het meeste en dat komt uiteraard door het intermediaire deeltje van dit veld: het foton.
            Adsorbeert een deeltje met rustmassa fotonen dan neemt zijn snelheid toe en daarbij ook zijn totale massa (allemaal bekende theorie).

            Einstein zei echter dat de aanwezigheid van voldoende massa nog een uitwerking had: licht dat dicht langs deze massa scheert, zal afgebogen worden doordat de ruimte lokaal door de aanwezigheid van deze massa vervormd is (de gekromde ruimte). En met dat laatste ben ik het persoonlijk niet eens: de structuur van de ruimte wordt niet gewijzigd door de aanwezigheid van massa.

            Iedere verandering betekent een lokale wijziging. Dus ook de aanwezigheid van een hemellichaam in de ruimte zal iets wijzigen in de lokale structuur, c.q. configuratie van de ruimte. Maar dat laatste bedoelde Einstein niet! Hij gaf aan dat door de aanwezigheid van voldoende massa de "structuur" van de ruimte zodanig vervormd werd dat fotonen door de kromming van de ruimte gedwongen werden om af te buigen van hun oorspronkelijke baan.

            Persoonlijk ben ik van mening dat dit niet juist is: de aanwezigheid van voldoende massa leidt locaal tot een vervorming van het electromagnetisch veld wat resulteert in een afbuiging van fotonen (en dat is natuurlijk ook veel logischer dan die mystiek over een gekromde ruimte waarvan geen eigenschappen bekend zijn anders dan de bekende invarianties). De invloed van deze massa op het electromagnetisch veld wordt uiteraard niet veroorzaakt door het deel rustmassa van dit hemellichaam. Het is de massa t.g.v. de bewegingsenergie die locaal "koppelt" aan het aanwezige electromagnetische veld (rustmassa vindt zijn oorsprong in het locaal vrijkomen van energie uit het Higgsveld).

            Je noemde het hypothetische intermediaire deeltje van de zwaartekracht: het graviton. Het bestaan van dit deeltje is nog nooit aangetoont en ik weet persoonlijk ook niet waarvoor dit deeltje eigenlijk nodig is. Intermediaire deeltjes verplaatsen energie in de vorm van n x h (constante van Planck) en ik zou niet weten waarom er opeens nog een intermediair deeltje noodzakelijk is als het quantum van energie zo duidelijk beperkt is tot de grootte van de constante van Planck.

            Ten aanzien van de interacties tussen de 3 allesdoordringende velden lijkt het electromagnetisch veld een intermediaire rol te spelen tussen de 3 velden: noch het Higgsveld, noch het zwaartekrachtveld heeft tot op heden het bestaan van een "eigen" intermediair deeltje laten zien.
            En alweer: als het bestaan van deze deeltjes niet strikt noodzakelijk is, waarom wil de natuurkunde dan desondanks het bestaan van deze deeltjes zo graag aantonen?
            Simpel: dan zou het gedrag van deze beide velden een grote mate van gelijkenis tonen met de theorie van het electromagnetisch veld. En van dit laatste bezit de natuurkunde zeer veel kennis en bevindt men zich op vertrouwd terrein.

            Commentaar


              #7
              Origineel geplaatst door ~Henk~
              Snij ik een volume open - bijvoorbeeld een appel - dan verschijnt er voor mijn ogen een nieuw oppervlak. Oppervlak en volume kunnen dus in elkaar overgaan en dat is een fundamentele eigenschap in ons heelal van het kaliber van de Wet tot behoud van energie. Maar om nu te beweren dat de dimensies de werkelijkheid vormen, dat kan ik niet onderschrijven. Wiskunde is een hulpmiddel om te rekenen en de wiskundige hulpconstructies zijn beslist niet de oorzakelijkheid achter ons heelal.
              Jij bedoelt dus dat dimensies als fysieke werkelijkheid niet reŽel zijn? Zou het dan wel kunnen zijn dat dimensies een soort van 'mentale projecties' zijn van een onderliggende, dimensieloze realiteit? Sommige modellen stellen immers dat de totale hoeveelheid informatie die een bepaald volume kan herbergen gelijk is aan zijn oppervlak. Een hologram dus. Als je dezelfde onderliggende werkelijkheid op een andere manier 'projecteert' krijg je dan wellicht andere dimensies (althans wat we als zodanig ervaren)?

              Origineel geplaatst door ~Henk~
              Je noemde het hypothetische intermediaire deeltje van de zwaartekracht: het graviton. Het bestaan van dit deeltje is nog nooit aangetoont en ik weet persoonlijk ook niet waarvoor dit deeltje eigenlijk nodig is. Intermediaire deeltjes verplaatsen energie in de vorm van n x h (constante van Planck) en ik zou niet weten waarom er opeens nog een intermediair deeltje noodzakelijk is als het quantum van energie zo duidelijk beperkt is tot de grootte van de constante van Planck.
              Als zwaartekracht een fundementele kracht is zoals em en zwak en ster, dan vereist het standaard model een krachtoverbrengend deeltje. Als zwaartekracht geen fundamentele kracht is en gewoon het gevolg van interacties met het em-veld, dan vervalt de noodzaak tot deeltje inderdaad. Maar als zwaartekracht een effect is van de em-kracht, dan zou het bestaan van zwaartekrachtgolven afgewezen moeten worden. Als men straks toch zwaartekrachtgolven vindt, is het dan bewijs dat jouw theorie niet juist is? Als zwaartekracht zich immers als golven met de lichtsnelheid verspreidt, dan is het toch een teken dat een deeltje als graviton noodzakelijk is? (net zoals het foton noodzakelijk is voor em-golven).

              Waarom de quantum van energie beperkt is tot de Planck-grootte is inderdaad een merkwaardig feit. 'Blijkbaar' is de Planck-lengte de lengte waarop wisselwerking met krachten plaatsvind. 'Waarom' is net zo'n vraag als 'waarom is de lichtsnelheid 300.000 km/s'.

              Origineel geplaatst door ~Henk~
              Persoonlijk ben ik van mening dat dit niet juist is: de aanwezigheid van voldoende massa leidt locaal tot een vervorming van het electromagnetisch veld wat resulteert in een afbuiging van fotonen (en dat is natuurlijk ook veel logischer dan die mystiek over een gekromde ruimte waarvan geen eigenschappen bekend zijn anders dan de bekende invarianties). De invloed van deze massa op het electromagnetisch veld wordt uiteraard niet veroorzaakt door het deel rustmassa van dit hemellichaam.
              Als zwaartekracht de ruimtetijd helemaal niet vervormd, maar dat het een em-vervorming teweeg brengt, is het bestaan van een Niet-Einstein ruimtetijd (dus een ruimtetijd die niet het gevolg is van relativiteitstheorie) dan mogelijk? Oftewel, is heel ons beeld van de ruimtetijd helemaal niet juist? Bestaat ruimtetijd wel als realiteit?

              Origineel geplaatst door ~Henk~
              En alweer: als het bestaan van deze deeltjes niet strikt noodzakelijk is, waarom wil de natuurkunde dan desondanks het bestaan van deze deeltjes zo graag aantonen? Simpel: dan zou het gedrag van deze beide velden een grote mate van gelijkenis tonen met de theorie van het electromagnetisch veld. En van dit laatste bezit de natuurkunde zeer veel kennis en bevindt men zich op vertrouwd terrein.
              Het zou inderdaad mooi zijn als alles herleidt kan worden tot de em-kracht, maar ik denk persoonlijk dat het een beetje 'wishfull thinking' is.
              This person attempts not to panic, with the aid of several towels.

              Commentaar


                #8
                Hoi DaMatrix,
                De ons omringende werkelijkheid voldoet aan strikte regels en alhoewel wij deze regels niet allemaal begrijpen - en wellicht ook niet allemaal kennen - is het toch zo dat er een duidelijke causaliteit en regelmaat in het heelal heerst. Een dimensieloze realiteit is dus op basis van wat wij ervaren volledig ondenkbaar.
                Voor wat betreft het model dat de totale hoeveelheid informatie gelijkstelt met het oppervlak: als de kenmerken van een fenomeen uitgedrukt worden in zowel het oppervlak als het volume dan ben ik benieuwd waarom dat model beweert dat het kenmerk volume geen informatie toevoegd... Ik vermoed dan ook dat dit model een specifieke vorm van informatie op het oog heeft.

                Dimensies zijn trouwens niet de enige wiskundige hulpconstructies die in de fysieke wereld niet aantoonbaar zijn. Wat dacht je van een singulier punt? En het getal nul als absolute waarde? En het begrip "toeval" binnen de kansberekening (wiskundig niet aantoonbaar)? En een "gesloten" verzameling? Kortom: wiskunde is een hulpmiddel om de werkelijkheid te beschrijven, maar het is niet de werkelijkheid zelf.

                ==========

                Even theoretisch...
                Een kracht ontstaat door een verschil in energie tussen 2 punten. Geven wij in ieder punt in de ruimte aan hoe groot een bepaalde vorm van energie in dat punt bedraagt dan krijgen wij de ruimtelijke voorstelling van een veld. Blijkt het dat locaal de waarde in ieder punt identiek is dan is er geen kracht werkzaam ondanks de aanwezigheid van dat veld.
                De aanwezigheid van een kracht is dus de manifestatie van een veld en op basis van deze manifestatie kan je niet concluderen of het veld wel of niet fundamenteel is. Een veld is immers fundamenteel als het geen deel uitmaakt van een ander veld en op basis van wat wij momenteel weten, is het zwaartekrachtveld op basis van zijn kenmerken een fundamenteel, c.q. primair veld.
                Het Standaardmodel vereist t.a.v. het zwaartekrachtveld geen intermediair deeltje en dat om het simpele feit dat het zwaartekrachtveld geen onverbrekelijk onderdeel uitmaakt van dit model. Dat is nu juist het grote theoretische probleem in de natuurkunde: hoe koppelt het zwaartekrachtveld aan die andere natuurkundige fenomenen uit het Standaardmodel? Gaat dat d.m.v. het veronderstelde graviton? Men weet het niet maar hoopt wel deze hypothese te kunnen staven d.m.v. experimenten.
                Hetzelfde geldt voor het Higgsveld: is het mogelijk om via experimenten het bestaan van een intermediair boson - het Higgs-boson - aan te tonen? Misschien dat de nieuwste versnellers deze vraag kunnen beantwoorden.

                Waarom kunnen zwaartekrachtgolven niet bestaan? Dat zijn qua energie rimpelingen binnen het veld waarbij de "hoogte" van de rimpeling het locale verschil in energie aangeeft; enigszins analoog aan geluidsgolven.

                De manifestatie van het zwaartekrachtveld verplaatst zich in de ruimte met de snelheid van het licht, evenals electromagnetische straling.
                Energie wordt door dit laatste fenomeen overgedragen in de vorm van n x h en tot dusver heeft de natuurkunde nog geen ander quantum waargenomen. Dus... waarom moet de natuur dan gebruik maken van een ander krachtvoerend deeltje? En is er eigenlijk wel een krachtvoerend deeltje noodzakelijk als energieverplaatsend mechanisme? Lastige vragen.

                ==========

                Pfff.... Ruimte-tijd in de betekenis zoals verwoord in de Relativiteitstheorie van Einstein is uiteraard een beschrijving die de werkelijkheid zo dicht mogelijk tracht te benaderen. Het is dus een hulpmiddel om de samenhang tussen al die verschillende fenomenen (massa, rustmassa, zwaartekracht, electromagnetische straling, etc.) weer te geven binnen het wetenschappelijke kader van de wiskunde en de mechanica.
                Die beschrijving functioneert in grote lijnen en als zodanig is het een zeer goed model. Uiteraard bevat dit model constanten (bijv. de lichtsnelheid in vacuŁm, de gravitatieconstante, etc.) en correctiefactoren, want sommige waarden volgen niet uit berekeningen maar komen tot stand op basis van waarnemingen of wijken duidelijk af van de waarnemingen zodat deze gecorrigeerd moeten worden. En vandaar dat ik in de eerste reactie opmerkte dat een verschil in theorie niet automatisch betekent dat het oorspronkelijke model niet meer functioneert.

                Ruimte-tijd houdt in wezen in dat "tijd" geen onafhankelijk fenomeen is t.o.v. de ruimte. Zonder ruimte geen tijd en zonder tijd geen ruimte. Dat staat als een paal boven water en daar zal naar alle waarschijnlijkheid ook nooit binnen de wetenschap een wijziging op gemaakt worden.

                ==========

                Alles terugbrengen tot het electromagnetisch veld is absoluut niet de bedoeling van de natuurkundige wereld. Wat men hoopt, is dat het model, c.q. de structuur van de beschrijving van zowel het Higgsveld als het zwaartekrachtveld in grote lijnen overeen zal komen met dat van het electromagnetisch veld. Nou, bij die wens kan ik mij wel wat voorstellen.

                Commentaar


                  #9
                  Misschien moeten we gewoon eens opnieuw beginnen.
                  Je kunt het heelal misschien ook proberen te begrijpen als een oneindig aantal velden na mekaar, op mekaar, door mekaar (what ever)
                  Feit is dat voor elk veld apart er bepaalde principes gelden. Wanneer je echter de zaken samen bekijkt blijkt er zich plots iets anders te kunnen afspelen. Sommige zaken hebben we dus al kunnen constateren (hetgeen zich binnen de afzonderlijke velden afspeelt)
                  Wat er echter gebeurt bij superpositie, of doorkruisen of doorsnijden, enzovoort daar hebben we al bepaalde sleutels van (faseovergangen, ...)
                  We beginnen dit een beetje te snappen. Maar het wordt nog (wiskundiger) complexer. Daar bovenop komt de ruimtetijd. Hetgeen we in kleine sneetjes hebben verdeeld en soms op mekaar, door mekaar en aan mekaar hebben gehecht dat blijkt ook nog met ruimtetijd te maken. Het is dus ook belangrijk te weten wanneer en hoe en waarom en wie het ziet want wat ik vaststel is iets anders dan jouw vaststelling.
                  En daar wringt het want alles wat we bekijken heeft eigenlijk een geschiedenis.
                  Mors et Vita

                  Commentaar


                    #10
                    Nog even terug naar de gekromde ruimte van Einstein.

                    In de onderstaande figuur zie je 2 x de doorsnede van dezelfde raket.
                    Het linker exemplaar (A) zweeft in de ruimte en de kist in de raket is dan ook gewichtsloos en zweeft binnen het interieur van de raket.

                    In de rechter afbeelding (B) zijn de motoren van de raket ontstoken en ondergaat de raket een versnelling. De kist wordt door deze versnelling van de raket tegen de bodem van het ruimtevaartuig gedrukt. Het lijkt nu of de raket op een planeet is geland want de zwaartekracht van een planeet geeft hetzelfde effect.



                    Beide afbeeldingen laten een rode lijn zien door een gaatje in de wand van de raket tot aan de tegenovergestelde wand. Deze lijn stelt een lichtstraal voor (fotonen) die tegen de tegenovergestelde wand botsen.
                    In raket A ligt dit punt recht tegenover het gat in de romp en in raket B ligt dit trefpunt lager vanwege de versnelling van de raket.

                    Einstein concludeerde hier uit dat licht door de aanwezigheid van massa afgebogen wordt omdat een toename van de versnelling:
                    1. de kist harder tegen de vloer van de raket drukt (= massatoename).
                    2. de straal van het licht meer afbuigt.

                    Maar... in de tijd van Einstein was alleen het zwaartekrachtveld en het electromagnetisch veld bekend. De totale massa van een deeltje werd dan ook geacht volledig de invloed te ondervinden van het zwaartekrachtveld en Einstein beredeneerde dat deze totale massa de structuur van de ruimte vervormde (kromming).

                    Momenteel verklaren wij de rustmassa van een deeltje door de opname van energie uit het Higgsveld. En daar wringt nu de schoen want het Higgsveld koppelt niet direct aan het zwaartekrachtveld...
                    Een deeltje met rustmassa dat verder geen bewegingsenergie bezit (zowel lineair als door rotatie) kan dan ook moeilijk direct met het zwaartekrachtveld in wisselwerking treden (althans, als de huidige kennis niet ontoereikend is om hier een uitspraak over te doen).
                    M.a.w.: de veronderstelling dat de ruimte door massa gekromd wordt, is theoretisch gezien weinig overtuigend. Maar de waarneming van de afbuigende fotonen onder invloed van een groot hemellichaam blijft uiteraard recht overeind staan! Die afbuiging is echt.

                    Je zou het voorgaande ook kunnen omdraaien: de totale massa van een deeltje moet veel groter zijn dan op grond van de uitwerking van de zwaartekracht op het deeltje geconcludeerd kan worden...

                    Om verwarring te voorkomen, zal ik proberen om een enigszins getrouw beeld van de 3 primaire velden te schetsen.



                    In de bovenstaande afbeelding is een stukje ruimte getekend met daarin weergegeven de 3 primaire velden: Higgsveld, electromagnetisch veld en zwaartekrachtveld. En denk er om: dit is een schematisch voorstelling en GEEN afbeelding van de werkelijkheid!!!

                    Deze 3 primaire velden bezitten uiteraard energie en dit vermogen tot verandering is in ons heelal slechts gedeeltelijk manifest. En de oorzaak is simpel: de concentratie van wisselwerkingen tussen de velden is lokaal niet zo groot dat een groot deel van de energie binnen een beperkte ruimte "aan het daglicht komt".
                    Desondanks bezit ieder punt (lokale energiewaarde) van het Higgsveld in principe een oneindige hoeveelheid energie. Maar deze energie is niet actief maar passief (dus om aan een scalair punt van het Higgsveld al zijn energie te onttrekken, is oneindig veel energie nodig).
                    De minimale energiewaarde van een scalair van het Higgsveld is geen hoeveelheid die simpel te berekenen valt. Er valt wel iets te zeggen over het krachtverloop binnen een scalair maar de waarde (E = min) die een scalair bezit als het onderdeel uitmaakt van ťťn ononderbroken raster van EPR-bruggen is iets wat alleen op basis van experimenten vastgesteld kan worden.
                    Tussen het zwaartekrachtveld en het Higgsveld bevind zich het electromagnetisch veld en dit veld neemt lokaal toe en af in de vorm van energiepakketjes met de grootte h (constante van Planck).
                    De energie-inhoud van het electromagnetisch veld is zeer veel kleiner dan E = min van het Higgsveld. Het zwaartekrachtveld heeft uit zichzelf geen vermogen tot verandering. Het zijn dan ook de andere 2 velden die het zwaartekrachtveld het vermogen leveren om invloed uit te oefenen op bepaalde natuurkundige fenomenen (massavoerende deeltjes bijvoorbeeld).



                    Deze afbeelding laat de situatie zien van een vervormend electromagnetisch veld terwijl het Higgsveld en het zwaartekrachtveld "vlak" blijven. Ten aanzien van het Higgsveld vindt er echter toch wel een verandering plaats en wel doordat deze fluctuaties van het electromagnetisch veld wisselende spanningen creŽert binnen het raster van EPR-bruggen (wormgaten). Deze spanningen beÔnvloeden weer locaal de fluctuaties van het electromagnetisch veld. Wij zien hier dus de distributie van energie langs "paden" die bepaald worden door zowel de structuur van het Higgsveld als dat van het electromagnetisch veld.



                    In de derde figuur zijn locaal de fluctuaties van het electromagnetisch veld zo geconcentreerd dat er een drempel of energieput wordt bereikt. Een verdere toename van vervorming van het electromagnetisch veld "kost minder energie" dan de afname. Op dat moment is er lokaal rustmassa ontstaan en als dit locaal uitgebreid wordt tot een aantal scalairen van het Higgsveld dan heeft de ruimte een stabiel deeltje met rustmassa voortgebracht. En zoals je ziet: de passieve energie van het zwaartekrachtveld wordt nog niet vervormd door deze rustmassa.
                    Waar het deeltje met rustmassa zich bevindt, heeft het Higgsveld energie afgestaan aan het electromagnetisch veld. En dat is de reden dat de EPR-bruggen verbroken worden overal waar rustmassa in de ruimte aanwezig is. M.a.w.: rustmassa neemt niet deel aan de wisselende spanningen binnen het raster van EPR-bruggen.



                    In de laatste afbeelding is de totale massa van het deeltje toegenomen door energie uit het electromagnetisch veld (fotonen) en deze verdere toename vervormt de passieve energie van het zwaartekrachtveld.
                    Enerzijds veroorzaakt dit lokaal een wijziging in de configuratie van het zwaartekrachtveld en anderzijds wijzigt dit lokaal het electromagnetisch veld (zie het maar een beetje als het tegengaan van de fluctuaties van dit veld).
                    Je kan je afvragen waarom het Higgsveld geen energie meer afstaat aan ons massavoerende deeltje. Misschien vindt dit ook gedeeltelijk plaats bij een steeds verdere toename van de massa van een deeltje (bijv. de compacte massa van een neutronenster of zwart gat) maar het is moeilijk om hier zekerheid over te krijgen. Metingen zouden dit uit moeten wijzen maar op deze ruimtelijke schaal is dat vooralsnog moeilijk voorstelbaar hoe dat zou moeten.

                    Wat je in de bovenstaande 4 afbeeldingen ongetwijfeld is opgevallen, is het intermediaire karakter van het electromagnetisch veld tussen Higgsveld en zwaartekrachtveld. En kijk je naar de natuurkundige werkelijkheid om je heen dan zie je ook dat het gros van de energieuitwisseling in ons heelal tot stand komt door electromagnetische straling in alle mogelijke golflengten en uiteraard via die nauwelijks waarneembare "zee van vacuŁm fluctuaties".

                    Nou, veel meer bijzonderheden lukt niet zonder hinderlijk "technisch" te worden.

                    Commentaar

                    Werken...
                    X