Aankondiging

Samenvouwen
Nog geen aankondiging momenteel

De grootte van het heelal, men draait er steeds omheen

Samenvouwen
Dit onderwerp is gesloten.
X
X
 
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Alles wissen
nieuwe berichten

    De grootte van het heelal, men draait er steeds omheen

    Tijdje terug heb ik Stephen Hawkins' boek "het heelal" mogen ontvangen.

    Een geweldig boek, meet veel (begrijpbare) inhoud.

    Waar ik me weer aan stoor is dat bij de grote van het heelal, het heelal wordt voorgesteld als een gebied dat compleet in elkaar gewrongen zit. Hij stelt, theoretisch zouden we wel een 'rondje' rondom het heelal kunnen
    maken, behalve dan dat tegen de tijd dat we weer terugkomen op het startpunt, het heelal dan niet meer bestaat.

    Kortom, er wordt steeds omheen gedraaid wat de ware aard van het heelal is. Ik stel me het volgende voor:

    Ik kan vliegen, leef eeuwig, heb geen eten of drinken nodig en schiet vervolgens (ala Superman), recht omhoog.
    Met een onmetelijke vaart race ik het heelal in, eerst ons zonnestelsel uit, dan de melkweg uit, dan de locale groep en dan ook de locale supercluster.

    Hoe ver kan ik dan nog door gaan zonder dat ik ergens 'tegen op bots', of zal ik oneindig door kunnen vliegen in een eindeloze lege ruimte?

    In het gros van de boeken rept men er niet over wat er zich buiten het heelal bevindt.

    Al dit bekijk ik met een zeker nuchter standpunt, als ik naar mijn achtertuin loop, denk ik, ja, ik ben fysiek hier aanwezig, het heelal ook, laat maar eens zien waar het eindigd.

    #2
    Tja, ik het het boek ook gelezen en ik weet wta je bedoelt. Niemand weet echter hoe groot het heelal precies is en of er verder nog wat is. Ik denk dat je, zoals ik jou voorbeeld, toch eeuwig door kunt gaan zonder ergens mee te 'botsen'. Ik geloof dat het Hawking was die in dat boek of een andere het voorbeeld van de aardbol gaf. Je kunt eeuwig blijven doorlopen op aarde, zonder ergens tegenaan te botsen. Zo lijkt het me ook met het heelal. Alleen loop je er niet op, maar in.

    Als je je rondje gemaakt hebt, zou het heelal er niet meer zijn, schrijf je. Het is al een tijd geleden dat ik het boek gelezen heb, maar ik denk dat Hawking doelt op het feit dat met nu aanneemnt dat het heelal 13,7 miljard jaar oud is. Het heelal is constant in beweging en zal in een Steady State komen, of het zal weer gaan krimpen of eeuwig uitdijen. Als jij dus aan je rondje begint, ben je behoorlijk lang onderweg, een eer je weer op dezelfde plek aankomt, is het heelal misschien weer gekrompen tot een nieuwe oerknal. Dat is tenminste wat ik denk dat hij bedoelt als ik je post lees.

    Er is een theorie dat zegt dat er buiten ons heelal nog veel meer universa zijn, die ieder op een braan zitten. Deze theorie kom ik steeds vaker tegen. Als dit echt zo zou zijn, dan is er dus geen begin, en geen eind. Het zal eeuwig doorblijven gaan.
    Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
    http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

    Commentaar


      #3
      Ik ben er mee opgehouden om me voor te stellen hoe groot het heelal is, of wat voor vorm het heeft. Hoe langer ik er over nadacht, hoe gekker is werd.

      Ik denk dat het menselijk brein gewoon niet bedoeld is om in meerdere dimensies te denken, wij begrijpen er drie (hoogte-breedte-diepte). Een vierde dimensie kunnen begrijpen zou biologisch gezien overbodig zijn.

      Stel dat je aan een wezen dat alleen de dimensies lengte en breedte kent probeer uit te leggen wat een bolvorm is... Dat kan gewoon niet. Datzelfde wezen zou er ook niks van begrijpen dat wanneer hij over de aarde loopt (in zijn optiek een plat vlak) uiteindelijk op dezelfde plek weer uitkomt. Daarvoor moet je brein in drie dimensies kunnen denken.

      Mensen missen dus gewoon de capaciteiten om zich een beeld van het heelal te kunnen vormen, omdat we beperkt zijn in ons denken tot drie dimensies! Het heelal zal dus alleen maar verklaard kunnen blijven worden door rekenmodellen en abstracte omschrijvingen. Het daadwerkelijke beeld zal nooit tot ons kunnen doordringen...

      En nu moet ik poepen.
      "Truss me, I'm solid." - Bouwe Dob

      Commentaar


        #4
        Ja die gedachtengang van jou kan ik erg goed begrijpen. Veel mensen maken altijd de fout om het heelal te bezien als een soorte met cirkel of super aarde. Het ligt misschien wel aan onze hersenen dat wij het heelal op die manier zien !!.. We hebben absoluut geen idee hoe het heelal er als geheel uitziet, en daarom denk ik dat je Hawking's beschrijvingen en stellingen in zijn nieuwste boek ook als puur hypothetische moet bekijken..

        plus bedenk goed de laatste metingen wijzen er op dat het heelal bijna vlak is en expandeerd. Het observeerbare heelal meet zoals je wel weet 13,7 ml lichtjaar. Maar als we de gegevens van de meest recente metingen mogen geloven is ons observeerbare heelal maar onbeduidend klein gedeelte van een universum waar wij de dimensies misschien wel nooit zullen kunnen bevatten.

        Oh ja "ik denk"dat je nooit op de grenzen van het universum zult stuiten mocht je deze op willen zoeken. Misschien staat onze materiele ruimte (materie sterren sterrenstels) wel weer los van het ruimtelijke heelal e.v.(energie).

        En Demelza, alhoewel ik het multiversum een aantrekelijke gedachte vind. Is het voor mij niet veel meer dan een nieuw probleem. Een multiversum behelst hetzelfde probleem als dat wat we nu in ons universum tegenkomen met de singulariteit (BB). Als die andere universa ook uit BB's zijn ontstaaan dan is de leeftijd van het totale Multiversum ook weer begrensd en ben je weer bij hetzelfde punt aanbeland. En dan ??...

        Commentaar


          #5
          Dat klopt wel, Stephen11. Toch vind ik het een aantrekkelijke gedachte dat er meerdere universa zijn. Het lost inderdaad niets op, en je verschuift het probleem op die alleen maar. Ik kan niets anders dan je gelijk te geven.
          Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
          http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

          Commentaar


            #6
            Het probleem ligt denk ik ook in de 'oneindigheid' van het aspect heelal. In de wiskunde is dit net zo, een lijn in het assenstelsel heeft ook geen begin en ook geen eind. Toch proberen we ons dit wel voor te stellen, maar dat eind is er simpelweg niet.

            Maar goed, dan reist toch weer de vraag, mocht het heelal oneindig zijn, maar de materie er in eindig, dus feitelijk een bel materie die in een oneindige ruimte pulseert, dan kun je afvragen of het 'niets' wat achter dit heelal ligt gedefinieerd kan worden.

            Met betrekking tot dit bovenste wil ik even inhaken op een Startrek TNG aflevering, waarin de Enterprise verdwijnt in een gat in de ruimte, waar ze niet meer uit kunnen komen. Data zegt dan: "Could the lack of dimension be a dimension on his self" (of iets in die gedachte).

            Het blijft een interessante vraag, kan een gebrek aan materie in de ruimte, dus de ruimte buiten het heelal dat volkomen leeg is, ook een vorm van bestaansrecht hebben?

            Commentaar


              #7
              Dat is een hele goede vraag. Wat is niets. Misschien stellen wij wel gewoon teveel vragen, zoeken we er teveel achter en is er simpelweg helemaal niets. Probeer je je eens voor te stellen wat niets is. Het heeft geen kleur, het heeft geen vorm... Je kunt het je simpelweg niet voorstellen.
              Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
              http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

              Commentaar


                #8
                Inderdaad demelza, daar was ik net ook over na aan het denken. Stel dat het heelal ergens ophoud, wat is daarna? Een muur ofzo, maar daar is niets achter maar dat niets, dat moet dan toch iets zijn, een ruimte, of voor mijn part een vaste materie... Oftewel, ik kom er niet uit! En ik denk ook niet dat iemand daar ooit uitkomt, of misschien wel, immers vroeger dachten de mensen ook dat de evolutietheorie nooit voeten aan de grond kreeg. De tijd zal het leren..
                Groetjes!

                Commentaar


                  #9
                  Sasje, wat mijn gevoel dus zegt is dat je op een gegeven moment weer op de dezelfde plek uitkomt... Er is dus geen einde.

                  Zoals iemand die maar in n dimensie kan denken, niet begrijpt dat er geen einde komt aan een ringvormige lijn.
                  Zoals iemand die maar in twee dimensies denkt niet kan begrijpen dat er geen einde zit aan een bolvormig vlak.
                  Zo kan iemand die in drie dimensies denkt (het menselijk denkniveau) zich niet voorstellen dat er geen einde aan een bolvormige ruimte komt..

                  Ik denk dus dat het menselijk voorstellingsvermogen ophoudt bij het merken dat je weer op dezelfde plek bent uitgekomen...
                  "Truss me, I'm solid." - Bouwe Dob

                  Commentaar


                    #10
                    Misschien dat dit plaatje het verhaal van Roel een beetje verduidelijkt.

                    Links dus een acrobaat die over een touw loopt. Vauit hem gezien kan hij maar twee kanten op: vooruit en achteruit. M.a.w. hij kan zich op deze manier maar in 1 dimensie bewegen.

                    Rechts een vlo die ook over het touw loopt. hij kan behalve naar voor en naar achteren, ook naar links en naar rechts (om het touw heen). De vlo kan dus op hetzelfde stukje touw dus in twee dimensies bewegen.

                    Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
                    http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

                    Commentaar


                      #11
                      Origineel geplaatst door Demelza
                      Misschien dat dit plaatje het verhaal van Roel een beetje verduidelijkt.

                      Links dus een acrobaat die over een touw loopt. Vauit hem gezien kan hij maar twee kanten op: vooruit en achteruit. M.a.w. hij kan zich op deze manier maar in 1 dimensie bewegen.

                      Rechts een vlo die ook over het touw loopt. hij kan behalve naar voor en naar achteren, ook naar links en naar rechts (om het touw heen). De vlo kan dus op hetzelfde stukje touw dus in twee dimensies bewegen.

                      En toch is er nog ruimte om beide objecten heen.

                      Commentaar


                        #12
                        Dat klopt. Het plaatje is ook enkel ter verduidelijking.
                        Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
                        http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

                        Commentaar


                          #13
                          Origineel geplaatst door Roel
                          Sasje, wat mijn gevoel dus zegt is dat je op een gegeven moment weer op de dezelfde plek uitkomt... Er is dus geen einde.
                          Ik ben het met je eens dat er geen einde is, zoals ik al zei. Maar ik ben het er niet mee eens dat je zegt dat je op eenzelfde plek weer terug komt. Want als je toch alleen rechtdoorgaat, in eenzelfde hoek, dus aan niets vasthoud (wat een vlo bijv wel doet, aan het touw, dat rond is waardoor hij weer op dezelfde plek terugkomt), kan je toch nooit op eenzelfdeplek terugkomen?
                          Groetjes!

                          Commentaar


                            #14
                            Daarom vergeleek ik dat (hier of in een ander topic) met de aarde. Als je lang genoeg rechtdoor blijft lopen, kom je ook weer op je beginpunt uit.
                            Vuja De': the strange feeling you get that nothing has happened before.
                            http://www.everyoneweb.com/demelzaramakers/

                            Commentaar


                              #15
                              Ja maar dan hou je je weer vast aan iets, in dit geval de aarde, dus je volgt de lijn van de aarde...
                              Groetjes!

                              Commentaar

                              Werken...
                              X