Aankondiging

Samenvouwen
Nog geen aankondiging momenteel

De mevrouw van de maanstenen...

Samenvouwen
X
  • Filter
  • Tijd
  • Toon
Alles wissen
nieuwe berichten

    De mevrouw van de maanstenen...

    Een bekende youtuber bezoekt in het Johnson Spacecenter de plek waar ze maanstenen bewaren.
    Erg bijzonder om te zien op welke manier ze met de maanstenen om gaan.

    200 mm GSO f/4, 130 mm SW Heritage f/5, SW 120ED f/7.5

    #2
    Heel mooi om te zien!

    Een maansteen/maanzand verhaal uit eigen ervaring:

    Ik werk in de ruimtevaart/aardobservatie branche, en een jaar of wat geleden heb ik aan de calibratie van het SCIAMACHY instrument op Envisat gewerkt. Na heel veel metingen aan het instrument op de grond en in de ruimte waren er nog steeds te grote afwijkingen tussen de metingen die door het instrument gemaakt waren en wat de gebruikers het liefst wilden zien. Heel kort samengevat: SCIAMACHY meet het spectrum van het zonlicht gereflecteerd van de aarde en aardatmosfeer, en hieruit worden luchtkwaliteit, de ozonlaag en broeikasgassen (en nog veel meer) bepaald.

    Om nog beter de verandering van de aardatmosfeer te meten moest er gekeken worden naar een bekende en stabiele referentie: de maan. De maan werd elke anderhalf uur gemeten als deze goed stond voor de satelliet, dus er waren volop metingen voorhanden. Maar het spectrum van de maan was niet goed bekend. Na goed zoeken in de vakliteratuur ben ik uitgekomen op een model dat de helderheid van de maan redelijk nauwkeurig voorspelt, aan de hand van jarenlange metingen vanaf de grond. Maar dit model geeft te weinig informatie over het spectrum van de maan. En om de metingen van SCIAMACHY te verbeteren was dit toch net te weinig informatie.
    Na nog verder zoeken kwam ik spectra van "de maan" tegen, in de vorm van laboratorium metingen van maanzand dat door de Apollo missies is teruggebracht. Algemeen geaccepteerd als "Het" spectrum van de maan is een gewogen gemiddelde van het spectrum van twee van de vele samples.
    Door gebruik te maken van de SCIAMACHY maanmetingen vanuit de ruimte, het maanmodel dat vanaf de aarde bepaald is, en het zand dat van het oppervlak van de maan gehaald is was het mogelijk om zowel de nauwkeurigheid van de SCIAMACHY metingen als het maanmodel te verbeteren!

    Deels door dit succes is er nu een verdere ontwikkeling van het maanmodel om aardobservatie satellieten uit het heden, het verleden en de toekomst met elkaar te kunnen vergelijken en zelfs de kwaliteit van de metingen mee te verbeteren. Denk aan de oude meteosat beelden die bedoeld waren om te zien waar de wolken waren en hoe ze bewogen, maar niet bedoeld om kwantitatieve metingen voor het klimaat mee te doen. Met de kennis van vandaag, de metingen van vroeger, en zo nu en dan de maan in beeld, is het mogelijk met behulp van het maanmodel de oude metingen toe te voegen aan een lange reeks van metingen die de verandering van de aarde en aardatmosfeer volgen.

    En dat allemaal mogelijk gemaakt door wat schepjes maanzand!


    Onderstaand een van de eerste resultaten van SCIAMACHY en het maanzand: De witte stipjes zijn de spectrale metingen van SCIAMACHY van de maan, en de gekleurde lijn is het geschaalde spectrum van het maanzand. Het maanzand geeft aan dat er een glad verloop moet zijn van het spectrum, terwijl SCIAMACHY hier en daar nog wat uitschieters heeft.
    Door vele van dit soort metingen te combineren is het mogelijk geweest om de veroudering van het SCIAMACHY instrument gedurende de 10-jarige missie tot op zeer hoge nauwkeurigheid te corrigeren.

    Klik op de afbeelding voor een grotere versie naam: scia_V8_albedo_lunar_soil.png views: 95 grootte: 5,6 KB id: 1425144

    Commentaar


      #3
      Leuke metingen, en slim om echt maanzand als ijkbron te nemen!

      En grappig hier ook eens een IDL plotje voorbij te zien komen

      Commentaar


        #4
        Wat een extreem laag albedo hebben deze metingen. (tenminste: is de verticale as een % waarde? met 1,00 als maximum? )
        Harro bekijkt de hemel het liefst met een grote Newton en een goed gezelschap (560mm F/3,6 zelfbouw trussdobson met optiek van John Nichol Optical :)

        Commentaar


          #5
          Ha, een kenner! Ja, ik werk graag in IDL, ik gebruik het bijna dagelijks, al decennia...

          Harro, let op de eenheid op de as: arbitrary units.
          Het albedo van de maan wordt soms uitgedrukt ten opzichte van een perfect verstrooiende schijf van een halve graad. Bij ander maanfase dan volle maan is het albedo dan heel laag, maar dat betekent niet dat het oppervlak erg donker, maar eerder dat het grootste deel van de maan niet verlicht is.
          In andere gevallen wordt het albedo uitgedrukt in 1/sr, waarbij een perfecte diffusor een albedo heeft van 1/pi of ongeveer 0.31, hiermee kan je met de irradiantie van zon direct uitrekenen wat de gemiddelde oppervlaktehelderheid van de maan is (wederom als functie van de fase).
          In het zichtbare golflengtegebied (550 nm) reflecteert de volle maan zo'n 10% van het licht. In het rood en infrarood wordt de maan helderder, en in het blauw en UV juist donkerder, zoals in het plaatje hierboven goed te zien is.
          De maanfase-afhankelijkheid van het albedo is trouwens best spannend als je er in duikt, en heel sterk afhankelijk van de hoek tussen het invallende licht en het verstrooide licht. Als het licht direct terugkomt, wat eigenlijk alleen maar te zien is vanuit een satelliet waarvan de schaduw op de maan zou vallen, dan is de maan enorm helder vergeleken met een paar graden ernaast. Let maar eens op de foto's die op de maan gemaakt zijn, of opnames vanuit een baan rond de maan.

          Een voorbeeld van dit oppositie-effect is heel goed te zien in de Hayabusa foto van een astero´de.

          Commentaar

          Werken...
          X