Leuke telescoop, leuke DSLR, leuke maan, slechte seeing, en 100 RAW opnames.

Ik zit er al een tijdje mee te spelen om te kijken wat ik er uit kan halen. Maar dat is nog niet zo eenvoudig! Een gewone stack (Nebulosity) geeft een aardig resultaat, maar wel duidelijk minder scherp dan sommige van de beste onderliggende opnames. Met sharpen valt er nog wel een prima plaatje uit te halen, maar ik wil meer.
Dus heb ik de RAW files in mijn eigen programma zitten bewerken. Ontdekt dat debayering een kunst op zich is, en dat DCraw een heel leuk programma is, ook voor debayering.
Wat blijkt uiteindelijk na heel wat spelen: de stukjes goede seeing (en ze zijn er tussen die 100 opnames van 10 megapixel elk ) zijn zo goed dat de resolutie van de opnames bepaald wordt door de DSLR! Een snelle check toont aan dat de theoretische resolutie van de telescoop vrijwel gelijk is aan 1 pixel van de camera. Gooi daar nog eens een bayer filter overheen en aldaar mijn probleem.

Ik zat er over te denken een correctie voor de vervorming door de seeing te programmeren en die los te laten op elk afzonderlijk beeld, en dan een soort sigma clipping te doen. Het wordt echter wel een stevige uitdaging om dit te doen met samplingsbegrensde opnames.

Wat is de verzamelde wijsheid van het forum op het gebied van maanfotografie, debayering, kleuren, en stacking?

Hieronder een illustratie van waar ik tegenaan loop:

Raw plaatje (400% crop):

Klik op de afbeelding voor een grotere versie naam: moon_raw1.png views: 1 grootte: 23,3 KB id: 1099495


Een histogram stretch van het raw plaatje, per bayer pixel. Dit geeft volgens mij in dit geval de limiet aan wat er uit het plaatje te halen zou moeten zijn (zonder filters, deconvolutie, etc):

Klik op de afbeelding voor een grotere versie naam: moon_raw2.png views: 1 grootte: 18,7 KB id: 1099496


En wat debayering met Variable Number of Gradients er van maakt (erg indrukwekkend!):

Klik op de afbeelding voor een grotere versie naam: moon_vng_debayer.png views: 1 grootte: 44,9 KB id: 1099497