Gisteravond was het helemaal helder. Helaas stond er ook een maan hoog aan de hemel. Dus deepsky was er toen niet bij. Maar nog wel even naar de maan en Jupiter gekeken.
Maar de maan zou op 3 uur ondergaan en dan kon ik wel deepsky waarnemen. Dus om half vijf ging de wekker. Ik wist dat het koud ging worden dus ik had me goed aangekleed. Twee paar sokken met warme wandelschoenen. Twee broeken, twee T-shirts, een trui, een vest, en een dikke winterjas. Dan nog een sjaal en een muts + een capuchon over de muts en dunne handschoenen aan. Dus ik moest er wel tegen kunnen.
Ik loop naar beneden en werp een blik op de thermometer. -8.5 en een gevoelstemperatuur van -21!
In de schuur stond alles afgekoeld en gecollimeerd klaar. Dus ik pak de telescoop en het oculair koffertje en zet het buiten neer.
Ik heb van de EQ2 een alt-az mount gemaakt. Dat is heel handig. Ten eerste blijft het oculair op de zelfde plek. Met een voetenbankje waarop een kussentje is het prima waarnemen. Ten tweede hoef je maar 1 knop vast te zetten om het de telescoop op de plaats te houden. Een nadeel is dat het moeilijk is om te bewegen in het zenit. Voor een kleine verplaatsing moet je de az as een flink stuk draaien, wat niet zo handig is.
Maar dit is toch beter dan equatoriaal.
De seeing was niet goed, maar nog wel te doen. Over de transparantie had ik niets te klagen. Een grensmagnitude van 6.3. En de lucht was eindelijk eens droog genoeg om geen beslagen spiegels en oculairs te hebben en die ellende.
Het eerste doel was Mars. Deze planeet heb ik nog nooit gezien. Mars stond hoog aan de hemel tussen de Leeuw en de Maagd. Door de telescoop met een 2x barlow en 8mm Hyperion gaf het een vergroting van 163x. Op Mars was een poolkap te zien en aan de andere kant een scheiding en wat andere details.
Vervolgens wierp ik nog snel een blik op Saturnus. Deze planeet is echt de mooiste van allemaal! Ik zag een prachtige ring die meer open gekanteld staat dan vorig jaar.
De Grote Beer stond in het zenit, en wilde ik de melkwegstelsels zien die Messier gevonden heeft.
Het eerste object was M97. Deze planetaire nevel is rond. Er zijn geen opvallende helderheid verschillen te zien.
Naast M97 stond M108. Dit object was een pak moeilijker te zien. Dit is een lang dun stelsel.
Vervolgens M109. Met Phad in beeld zag ik met de 25mm plossl bijna gelijk M109. Ook niet veel bijzonders, maar wel leuk.
Daarna was M51 aan de beurt. Ook makkelijk te vinden. Het sterrenstelsel bestaat uit twee heldere kernen. Om de ene is een zwakker gedeelte te zien. Dat gedeelte is rond.
Als vijfde kwam M63. Deze stond vlakbij een groepje sterren in de vorm van een driehoek.
M94. Deze galaxy heeft een hele heldere kern.
M106. Deze moest ten noorden van de lijn: Chara en x UMa staan. Ik richtte de red dot op die plek, loer door het oculair en M 106 staat in beeld! Weer iets langwerpiger.
Het was ondertussen bijna zes uur. Ik had het steenkoud gekregen. Rillingen liepen over mijn rug. Mijn voeten voelden aan als klompen ijs. Ik kon mijn vingers nauwelijks bewegen, zo stijf waren ze. En de hele tijd blaast een ijskoude wind in mijn gezicht.
Maar ik wilde mijn lijstje nog afwerken! Er stonden nog vier bolhopen op het programma. En ik wilde die gezien hebben. Dus doorzetten en niet denken aan de warme kachel!
M53. Heldere bolhoop. Helemaal opgelost.
Vervolgens M92. Garrad stond in de buurt. In de 25mm plossl waren ze mooi in een beeldveld te zien.
M13. Wat een prachtige cluster is dit! Groot en helemaal opgelost! Wow! Dit is de klapper van vandaag. Bolhoopjes zijn toch wel wat interessanter dan sterrenstelsels.
De laatste was M3. Ook een mooie bolhoop.
Mijn lijstje was af. Ik rende naar binnen, naar de kachel. Maar ik had nog wel een uur nodig om weer op temperatuur te komen. En toen moest ik 16 km fietsten naar school. Maar dan blijf je wel warmer.
Heerlijk om weer eens te waarnemen. Ook al is het bitterkoud!
Met citaat reageren
