Ja, je ogen hebben ruis !

[skysurfer]

Rare titel, maar het is waar.
In een bijna (niet helemaal) donkere omgeving, bijvoorbeeld een als liggend in je bed en 's morgens schemering net begint, kan men de contouren van objecten zien, maar geen kleuren. De beelden zijn een beetje wazig en korrelig. Herkent je het ?
Het ziet eruit als een foto genomen met een zeer hoge ISO of en beeld met een kleine sensor camera (zoals een phonecam) bij weinig licht (maar niet zo laag als in deze slaapkamer voorbeeld).
Werken onze ogen dan echt als een camera sensor?
Ik weet het, de camerasensor heeft geen aparte hooggevoelige monochrome pixels (staafjes) ​​en lagere gevoelige kleuren pixels (kegeltjes), maar het beeld ziet er bijna hetzelfde uit.

Heeft iemand enig idee hierover?

[Blafsen]

Ik zie dat ook altijd. Zou de korreligheid ook komen door een lagere 'resolutie'? Ergo, de kegeltjes worden inderdaad niet gebruikt dus zijn er minder cellen of 'pixels' beschikbaar om een beeld te vormen.

[eriko]

zeer herkenbaar

[Fabricius]

Het klopt dat je geen kleuren kunt zien bij weinig licht.
Maar korrel? Ik zie geen korrel.
Heb je misschien een hogere ISO-gevoeligheid dan anderen?

[Hugo de Jong]

Er zit inderdaad wel ruis in de staafjes en de kegeltjes. De meeste "ruis" wordt gemaakt, maar ook gefilterd, door de verwerkingslagen die daarna komen. Het visuele systeem (dus ogen+oogzenuw+hersenen) maakt zelf op basis van heel weinig "echte" invoer, in combinatie met een hoop historische informatie (geheugen) een "mooi" plaatje.

Afhankelijk van wat je al weet zie je meer of minder van dezelfde scene, of zelfs iets heel anders. Leuk voorbeeld daarvan is een filmpje waarbij aan de kijkers wordt gevraagd te tellen hoe vaak een bal heen-en-weer wordt gegooid. Ze zien helemaal niet dat er een man in een gorillapak midden door het beeld loopt. Als het ze verteld wordt zien ze hem direct, en vragen ze zich af hoe ze dat ooit over het hoofd hebben kunnen zien.

Maar wat dichter bij huis: als ik aan mensen voor het eerst M57 laat zien dan zien ze alleen een vaag ringetje. Als ik ze vertel dat het eigenlijk een lichtgevende "zeepbel" is, dan zien ze het inderdaad als een balletje. Het centrumsterretje zien ze pas als ik ze vertel dat de zeepbel is opgeblazen door een ontploffende ster in het midden van die zeepbel. Bij waarnemingen van nieuwe verschijnselen hebben we hier behoorlijk last van: we zien eigenlijk alleen maar de dingen die we verwachten, i.e. wat anderen ons al eens eerder verteld hebben. Het zien van wezenlijk nieuwe dingen, die we nog niet zagen, is altijd een eervolle vermelding waard (ja, ook Hannie met haar "object" ;-) Maar soms zien we daarom ook wel dingen die er helemaal niet zijn, zoals de kanalen op Mars. Schiaparelli meende langwerpige structuren op Mars te zien die hij heel neutraal "canali" noemde. Lowell zag hetzelfde, maar hij meende kunstmatige waterwegen te zien, omdat zijn verwachtingspatroon was gevoed met het idee van "channels" of "canals". Leven op andere planeten was toen ook al reuze spannend, maar exoplaneten waar toen nog niet aan de orde. Lowell zag dingen die er niet waren (maar die hij hoopte te zien), Schiaparelli zag alleen structuren die hij (nog) niet kon verklaren.

Nou nog even over die ruis die we zien: die ontstaat waarschijnlijk pas verderop in ons visuele systeem, niet in onze ogen maar in onze hersenen. Die willen structuur en beweging vinden, en als er niks in het signaal uit de ogen zit, dan verzinnen ze gewoon zelf iets. En als we korrel verwachten, dan zullen we korrel krijgen! Desnoods in kleur!

[delphi46]

Dss is er niets bij.

[Asellus]

Bij vermoeidheid, te lang adem inhouden en een verkeerde zithouding (afknellen) heb ik meer last van 'ruis' tijdens waarnemen. Soms kan intens ademhalen de ruis weer verminderen.

[Roel]

De ruis waar jullie het over hebben, zie ik vrijwel altijd. Zelfs als ik overdag naar een groot donker oppervlak kijk. Ik dacht dat iedereen dat had?

[TomC]

Idem, hier ook ruis in mijn zicht, valt meest op als je plots van een goed verlicht naar een pik-donkere ruimte stapt. Dan lijkt het wel te sneeuwen voor je ogen.
Lijkt me in eerste instantie aan het kegeltjes/staafjes verhaal te liggen en hun aanpassingsvermogen voor helder / donker / contrast. Ook het iris van je oog speelt hierbij een belangrijke factor.

Leuk topic, dit blijft ik volgen!

[janvangastel]

Nou nog even over die ruis die we zien: die ontstaat waarschijnlijk pas verderop in ons visuele systeem, niet in onze ogen maar in onze hersenen.

Ook eerder in het visuele systeem. Staafjes bijvoorbeeld, kunnen soms spontaan 'vuren'. Daarom is het altijd oppassen als je - bijvoorbeeld - denkt de centrale ster in M57 te zien. Kijk goed of hij op de juiste plaats staat en neem er geen genoegen als je hem slechts een keer ziet opkomen en verdwijnen.