Een paar weken geleden ben ik begonnen met het slijpen van een setje van minimaal 2 vlakke spiegels, voor een opgevouwen refractor.
Ik ben begonnen met 3 schijven van 158 mm, die ik achtereenvolgens tegen elkaar slijp: 1 op 2, 1 op 3, 2 op 3, en omgekeerd.
Tot nog toe gaat alles prima, maar het is inmiddels al weer 25 jaar geleden dat ik voor het laatst (en toen eerst) een spiegel geslepen heb (toen een 11 cm newton spiegeltje).
Op dit moment zit ik op korrel 180, ben op 80 begonnen. Toen ik met korrel 120 bezig was heb ik de vlakheid met sferometer gemeten en kwam toen op beter dan 10-20 micrometer uit, wat denk ik in de praktijk begrensd is door de typische afmeting van de korrel die je gebruikt, ongeveer 100 micron voor korrel 120. Op een gegeven moment had ik alle drie de spiegels hol geslepen met zo'n 10-20 micron!
De slag die prima lijkt te werken is een uiterst korte slag (10-15 mm uit het midden), recht door het midden, onder veel druk. Op die manier is het zelfs gelukt een holle spiegel on top vlakker te slijpen.
Ik heb nu even geen toegang tot een sferometer, maar na een middagje slijpen met korrel 180 plakken de 3 schone droge spiegels zo'n kleine 2 seconden aan elkaar na het optillen voordat de onderste weer los laat. Ik kan geen duidelijk verschil merken tussen de combinaties van de spiegels, dus ik denk dat ze aardig in de buurt van vlak zijn gebleven.
Jeroen van Huygens Optics heeft me al aardig wat tips gegeven, dank daarvoor!
Meer tips zijn ook van harte welkom, zowel over slijpen in het algemeen, als het slijpen, polijsten en testen van vlakke spiegels in het bijzonder. De methode die ik voor het testen in gedachten heb is door gebruik te maken van 3 vlakke spiegels, en deze onderling tegen elkaar te testen.
Met citaat reageren
..) en hij was er wel tevreden over geloof ik..