Bij ieder oculair (zonder of met barlow) hoort een bepaalde oogafstand.
Maar wat gebeurt er (wat zie je) als je te dichtbij of te veraf zit? Is de waarneemafstand goed wanneer je de rand van het beeldveld ziet?
Ik wil graag 'optimaal' kijken, maar kan niet goed (uit)vinden wat dit nu precies inhoudt. Scherpstellen lukt eigenlijk altijd wel...
Sky-Watcher Explorer 150/1200 op EQ5; Galaxy D8 200/1200 Dobson; Kite Puffin 10 X 42
Leuke vraag. En ben zelf ook wel benieuwd naar het antwoord.
Ik denk dat het heel persoonlijk is, en dat je dus vanzelf merkt wanneer je
het prettigste beeld hebt. Mijn eerste, en nog steeds kleinste oculair is de
5,5 Meade 5000 SP. Heb ik heerlijk planeten mee gekeken (hoewel ook veel
met de 9mm ivm seeing) Maar daar moet je al behoorlijk inkruipen, is mijn
gevoel geworden sinds de aanschaf van oculairs met grotere oogafstand.
Het zal dus (mede) een kwestie van gewenning zijn denk ik.
12" F5 Meade Lightbridge; 8" F10 Meade SCT op LXD75; 4" F7 Robtics ED op Vixen Polaris;
7x50 Vixen Ascot verrekijker, en te weinig donkere nachten in een bos met een uil.
Ik denk dat je dat gewoon voor je zelf moet beslissen. Want bij iedereen is het weer anders ivm afwijkingen aan het oog. Ik denk dat je gewoon moet kijken wat voor jou het scherpste kijkt!
Casper
MLG Pro - Gold Medal Champion Gaming Athlete - Youtube Partner - Machinima Partner
Celestron CGEM EQ Mount - Celestron C8
*schopje*
Ik zou hier graag wat meer over horen.
Wat is dit nu precies en hoe moet je ermee omgaan?
Sky-Watcher Explorer 150/1200 op EQ5; Galaxy D8 200/1200 Dobson; Kite Puffin 10 X 42
Tsja ik vind het ook wel een goeie vraag.. Volgens wikipedia is eye relief in ieder geval die afstand waarbij je nog net de rand van het beeld kan zien: http://en.wikipedia.org/wiki/Eye_relief
Net even met een eigen oculair uitgeprobeerd: als je te dichtbij komt krijg je volgens mij vinettering door je eigen oogpupil. Als je te ver weg gaat krijg je dat ook, maar kun je ook nog eens de rand van het beeldveld niet meer zien.
Het viel me bij het bekijken van het trapezium laatst op dat het beeld steeds scherper leek bij steeds groter wordende oogafstand (denk aan 10-15cm). Het beeldveld wordt dan alleen wel zo klein dat er bijna niets meer in past
Laatst gewijzigd door Hiro; 27-01-12 om 16:55
HTTP 599
Service Permanently Unavailable
The server you are trying to contact has crossed the event horizon of a black hole.
Bedankt iro,
Ik zal me aan deze definitie houden, en proberen zó in het oculair te kijken, dat ik net de rand van het beeldveld kan zien.
Sky-Watcher Explorer 150/1200 op EQ5; Galaxy D8 200/1200 Dobson; Kite Puffin 10 X 42
Denk dat ik me ook bij die definitie kan voegen, hoewel ik de theorie er niet achter ken.
Mijn meest comfortabele oogafstand is wanneer ik de rand van het beeldveld goed kan zien, dan nog iets dichter tegen het oculair kruipen maar niet zover dat je zwarte vlekken in beeld ziet verschijnen (vignettering?). Vaak heb je een redelijke marge waar je kunt kijken.
Als er iemand een theoretische uitleg kan geven: ik lees mee!
Celestron SCT CGEM1100 - Helios Newton 8" F/5 op EQ3-2 - AP Carbon Doublet ED80 F/7 - Pentax 10x50 DCF ED
Dat kan ik wel..
De theorie is:
De juiste plek is daar waar het gehele beeld plots verdwijnt, wanneer je je oog zijwaards uit het
midden van het oculair beweegt.
Het is hier al een beetje gezegd: Als je te dichtbij bent, krijg je een soort 'koker-visus', waarbij je de rand dus niet ziet. En te ver weg is dat dus niet anders.
Dat is dus de theorie.. De praktijk is echter zeer afhankelijk van het type oculair:
Zeker oculairs die maar een heel kleine 'sweetspot' qua afstand hebben (bv. Nagler) heb je alleen het gehele beeld als je rechtuit kijkt. Als je nl je oog draait om naar de rand te kijken, verdwijnt vaak plots het gehele beeld omdat je pupil daarbij ook zijwaards verschuift.. (of je krijgt op z'n minst niervormige, zwarte gebieden in het beeld)
Je moet op zo'n moment een paar millimeter met je hoofd zijwaards bewegen om dat te compenseren (lees: je pupil op dezelfde plek te houden)
Dat vereist eninge oefening
Dus inderdaad: Het hangt van teveel factoren af om een eenduidig antwoord te kunnen geven, zelf experimenteren is het devies..
Groetjes, FL
Laatst gewijzigd door FirstLight; 27-01-12 om 21:07
202 en 310mm watergekoelde Newtons. Net klaar: Comavrije C-11 bino, Voorlopig nog niet klaar: Sterrenwacht met comavrije 450mm SCT.. Bino! (de "Binosaurus")
Inderdaad, op de ideale afstand heb je maximaal veel laterale speling voor de oogpupil voor een deel van het beeld gaat vignetteren. Hoe kleiner de uittredepupil en hoe groter de oogpupil, des te minder maakt het natuurlijk uit.
En voor breedhoekoculairs kan het wat meer uitmaken omdat je een deel van de speling opsoepeert als je naar de rand kijkt zonder te compenseren, tot je geleerd hebt het wel te doen.
Voor planetenobservatie is laterale plaatsing ook belangrijk, omdat je de uittredepupil in het centrake deel van de ooglens wilt. Als je de rand van de oogpupil gebruikt is er nogal wat laterale kleur. Maar op welke afstand je het oog houdt is dan wrl volstrekt onbelangrijk.
Alexis Cousein -- "Number Six is feeling unmutual today". Skywatcher 130mm f/5 reflector; zelfgemaakte 400mm f/4.46 op Tom Osypowski platform; 250mm f/4.8 Alkaid.
Ik vind een lange eye-relief prettig omdat ik het niet fijn vind om tegen de lens aangeplakt te zitten of de grond te moeten bewonderen als ik er verder vanaf moet zitten. Maar die vignettering, daar heb ik heel erg last van. Soms floept iets inderdaad zó weg. Mijn zoon werd laatst zelfs helemaal driftig omdat hij "...echt niet kan sterrenkijken, ik zie gewoon niks!"
Betekent dat dat ik de verkeerde keuzes maak? Omdat een lange eye-relief vooral wordt aangeprezen voor brildragers...en ik draag geen bril
Regels voor berichten
Met citaat reageren