Achromaten

Uit Astrowiki

De achromatische lenzenkijker is een tweelenzig systeem. Dit komt het meeste overeen met het klassieke beeld dat mensen van een telescoop hebben.

Deze kijker levert een grote kleurfout op. Denk hierbij aan een prisma waarbij wit licht ontleedt wordt in alle kleuren van de regenboog. Op een zelfde wijze 'buigen' de lenzen van een lenzenkijker het licht, waardoor een kleurverschuiving ontstaat.

Om deze reden is een achromaat eigenlijk NIET geschikt om naar planeten en de maan te kijken. Het effect is het sterkst merkbaar aan de rand van de planeet of maanbol. Deze wordt dan paars of blauwachtig. Voor deep-sky waarnemingen maakt de kleurfout minder uit. In het donker zien mensen toch geen kleuren.

Deze kijkers zijn over het algemeen vrij goedkoop, maar dit komt ook door de beperkte inzetbaarheid.

Bij de apochromatische kijker is de kleurfout al een groot deel gecorrigeerd, maar hierdoor worden de lenzen een stuk complexer en moeilijker te slijpen, met als gevolg een vele malen hogere prijs.

Een spiegelkijker heeft nooit een kleurfout, er wordt immers nooit licht gebogen, enkel teruggekaatst in een andere hoek.

Waarom dan een lenzenkijker kiezen als deze kleurfouten kan opleveren en kleiner is en duurder? Omdat een lenzenkijker maximaal contrast biedt. Er is immers geen tweede spiegel nodig om het invallende licht naar een oculair te sturen. Deze tweede spiegel zorgt meestal voor een verlies van lichtvangend vermogen en vermindering van contrast omdat een deel van de hoofdspiegel in de schaduw van de tweede (secundaire) spiegel ligt.

Lenzenkijkers van 20cm of groter bestaan nauwelijks. Ze worden veel te zwaar, de lenzen zijn onmogelijk te slijpen en niemand kan ze nog betalen.